Bedemon - Symphony of Shadows

• BandBedemon [US]
• TitelSymphony of Shadows
• Release datum24-08-2012
• LabelSvart Records [FI]

Tracklist

01. Saviour
02. Lord of Desolation
03. Son of Darkness
04. The Plague
05. D.E.D.
06. Kill You Now
07. Godless
08. Hopeless
09. Eternally Unhuman

Evenwijdig aan de beginjaren van de Amerikaanse cultband Pentagram liep het bestaan van nog zo'n doompionier: Bedemon. De eerste helft van de jaren '70 werd besteed aan het vervaardigen van obscure, occulte, en vooral primitieve doom. In een deels overeenkomstige bezetting is het niet vreemd dat de carrières van beide bands gelijk op gingen; en dat ook de muzikale voorkeur gedeeld werd. Engeland had Black Sabbath, de VS hadden Pentagram en Bedemon, alleen dan met een productiviteit en bekendheid op iets bescheidener schaal.

Een lang leven was Bedemon in eerste instantie niet gegund. Een officiële release is er indertijd nooit van gekomen en de aandacht van de muzikanten verschoof langzaam maar zeker richting Pentagram. In 1986 hield de band vervolgens op te bestaan, zonder ook maar iets tastbaars achter te laten. Pas in 2004 zou een eerste verzameling van allerhande bootleg- en andere primitieve opnames officieel verschijnen onder de noemer Child Of Darkness. De oorspronkelijk aanstichter van Bedemon, gitarist/componist Randy Palmer was toen al overleden aan de gevolgen van een auto ongeluk (2002).

Wel had deze daarvoor nog pogingen gedaan om Bedemon nieuw leven in te blazen, zonder succes overigens, al waren er wel al wat aanzetjes gegeven tot nieuw materiaal. Als eerbetoon aan de overleden oprichter besloten de drie overgebleven bandleden (waaronder Pentagram en Bedemon oerlid en mede-componist Geof O' Keefe, en bassist Mike Matthews) om dat materiaal alsnog verder uit te werken. Opvallendste afwezige vind ik daarbij overigens de oorspronkelijke, tevens Pentagram zanger Bobby Liebling. Wat is daar gebeurd? Al met al had dit dus nog aardig wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk zal dit jaar dan toch het tweede album Symphony Of Shadows het levenslicht zien.

En daar word ik zeer gelukkig van! Ik denk dat geen enkel zichzelf respecterend doomliefhebber om dit materiaal heen kan. Hoe primitief of prematuur ook, bands als Bedemon (en Pentagram natuurlijk ook) geven hiermee de essentie van doom perfect weer. Dat Randy Palmer een grote Black Sabbath adept was, is in alles duidelijk, met schaamteloos spiek/jatwerk als gevolg. Zo lijkt Lord Of Desolation bijvoorbeeld in eerste instantie wel heel erg op Electric Funeral. Dat laat echter niet onverlet dat ik tot in het diepst van m'n vezels geniet van elke seconde van dit album. Laten we het maar houden op oprechte verering, het voordeel van de twijfel. Bedemon past met hun muzikale insteek naadloos in die jaren '70.

Ach, ik weet het, ik ben niet consequent. Laatst gaf ik nog af op The Graviators vanwege de schaamteloze Black Sabbath verering. Terwijl Bedemon er letterlijk nog veel meer op lijkt; maar ja , dat is anders, Bedemon is authentiek, zij zijn tijdgenoten. Dit is zo puur, zo echt; als liefhebber ben ik ongetwijfeld niet objectief. Laat het zo zijn, ik ben vast niet de enige ouderwetse doomrocker die voorzichtig opgewonden raakt van dit album.

Vooral de langere tracks aan het eind hebben mijn sympathie: zeker Hopeless (met 'cowbell'!), maar ook Godless en Eternally Unhuman weten mij te raken met hun in diepe zieleroerselen gedrenkte neerslachtigheid. Mooi van wanhoop, eenzaamheid, kortom melancholie. Maar eigenlijk is het hele album een fijne lange trip langs bijna vergeten herinneringen en andere aangename droefenis.