Review: Bible Of The Devil - For the Love of Thugs and Fools

Bible Of The Devil is een inmiddels ervaren rockend metal kwartet uit Chicago, Verenigde Staten. De band is opgericht in 1999 en heeft al een indrukwekkende lijst aan singles, splits en ook albums op z'n naam staan. Sinds een paar albums heeft de band onderdak gevonden bij het Italiaanse Cruz Del Sur Music, en kenners weten dan eigenlijk wel zo'n beetje wat voor muziek de luisteraar te wachten staat, want dit label staat garant voor old school heavy metal. Laten we maar eens gaan luisteren in welke vorm Bible Of the Devil hun interpretatie daarvan heeft gegoten op de zesde langspeler For The Love Of Thugs And Fools.

Intro plus albumopener Sexual Overture / While You Were Away laat al haast niets meer te raden over. Uiteraard, en dat had ik dus al verraden, is old school de term waar het hier om draait. Bible Of The Devil speelt een mix van ouderwetse hardrock met heavy metal uit de beginjaren van dat genre, zo'n beetje rond 1980. Stampend en ronkend a la AC/DC in hun beste dagen, al blijkt dat juist op deze eerste track als enige. Vermengd met gitaarwerk dat doet denken aan Thin Lizzy (Anytime) of de NWOBHM stroming neigt de muziek toch meer naar klassieke heavy metal.

Midtempo, zoals in de opener, of soms wat sneller, zoals het navolgende Out For Blood; op die momenten klinkt de band het meest metal. Namen als Saxon, (oude) Judas Priest en Dio (Can't Turn Of The Sun met z'n Holy Diver intro) doemen dan ook spontaan op. Ook Kiss komt wel een beetje om de hoek kijken, niet in het minst doordat ik vind dat de zang wel wat weg heeft van die van Paul Stanley (luister maar eens naar Raw And Order, met meezing-koortjes); en dat is geen aanbeveling. Het klassieke (dubbele) gitaarwerk (afsluiter Night Streets!) maakt echter veel goed.

Tja, dit is eigenlijk muziek die waarschijnlijk in een ouderwetse rockkroeg of op een festivalweide het best tot z'n recht komt. De nummers zijn catchy, refreintjes blijven hangen, maar ik heb het gevoel dat er wat power ontbreekt. Op CD vind ik het allemaal wat vlak klinken, er knalt niks bovenuit, het spettert niet. Ok, de spreekwoordelijke spelvreugde en enthousiasme zijn absoluut aanwezig, maar het geluid had wel wat vetter gekund. Ik blijf hier zitten met een gevoel van net niet, terwijl ik een uitgesproken liefhebber ben van dit soort oudschoolse muzikale uitingen.

Mark Hoffmann—vocals, guitar
Nathan Perry—guitar, vocals
Greg Spalding—drums
Darren Amaya—bass