Review: Calendula - Aftermaths

Calendula is een Italiaans muziekensemble dat pas sinds 2010 bij elkaar is. Ervaren muzikanten uit de metalscene van Parma slaan de handen ineen om een potje overweldigende muziek te vervaardigen. Eerder al debuteerde de band met een 7” single, die door de band werd beschouwd als een soort testcase. Nu is er dan het volwaardige albumdebuut met Aftermaths.

Daarop produceert Calendula een niet mis te verstane bak herrie. In de goede zin van het woord hoor. Een veelgebezigde term om dit soort apocalyptische uitingen te omschrijven is post (hard) core. Voeg daar wat sludgy riffs aan toe, vooral heel veel distortion, een vleugje stoner en een toefje doom, dan ben je er wel wat betreft het geluid van Calendula.

Het is geen vrolijk beeld dat de band ons voorschotelt. Uiteengezet in negen hoofdstukken, ingepakt tussen proloog en epiloog Waking, wordt een donkere, beklemmende, zo men wil beangstigende beleving voorgetekend die leidt naar het einde der tijden. Noisy postcore uitspattingen gaan hand in hand met gruizig gitaarwerk en woest schreeuwende vocalen. Rustpuntjes zijn te vinden in de sludgy riffs en stonerpassages (laatste stuk van Octagona bijvoorbeeld).

De uitbarstingen kunnen kort maar krachtig zijn (Muori Italia, Heat The Deep), meestal wordt de tijd genomen om de desolate sfeer neer te zetten. Zo kent titelnummer Aftermaths een fraaie opbouw, als een van de weinige niet uitmondend in een kakofonisch hoorspel. Daar zorgen tracks als Dunwich en Azathoth's Arrival aan het begin van het album al voor.

En altijd is er dat smerige geluid, waarbij label LoFi Creatures de naam volledig eer aan lijkt te doen. Hoewel het natuurlijk een bewuste keuze is om zo 'ongeproduceerd' mogelijk te klinken, het past perfect in de geest van de muziek. Dit is muziek die je even de tijd moet geven, het is niet het makkelijkste (sub)genre om zo maar even tot je te nemen. Maar zoals zo vaak wordt de geduldige toehoorder beloond met een goed en vooral heavy album.