Review: Entartung - Krypteia

Maagdelijk, onbeschreven, vers bloed uit Duitsland. Entartung bestaat net een jaar en heeft W.T.C. Productions al zo gek gekregen om debuut Krypteia uit brengen. Entartung is een duo, ik beschik slechts over de aliassen, dat van A tot Z de hele mikmak in eigen handen heeft gehouden. Lykormas is verantwoordelijk voor gitaar, drums, zang; en daarnaast voor de mixing en engineering. Vulfolaic tekent voor zang, bas, toetsen, artwork en logo. Hoe veel meer mensen heb je nodig om een band te vormen en een cd'tje op te nemen?

Ok, wat we krijgen voorgeschoteld is redelijk interessante black metal in een zestal lange tracks. Interessante black, een woordencombinatie die ik gebruik? Jawohl. Want dit Duitse duo produceert geen eenheids(brat)wurst. Flucht In Die Finsternis opent rauw en snel, tot zover niks bijzonders. Maar gaandeweg de track wordt de tot dan toe standaard, ouderwetse black gemengd met die van het depressieve soort, en tot een fraai beluisterbaar geheel gesmeed.

Zoals al gezegd, lange tracks, Entartung neemt dan ook ruimschoots de tijd om hun muziek van een goede opbouw en atmosferische passages te voorzien. Ik vind het persoonlijk jammer dat de band blijft volharden in de stereotype krijs, en niet af en toe een wat andere zang inzet. Zeker in de 'rustigere' passages zou dat mijns inziens niet misstaan. Desalniettemin geniet zelfs ik van de haast gevoelige black metal in een nummer als Drei Milliarden Herzschläge.

Maar ook in vooral uptempo doordenderende tracks zit af en toe net zo'n tempowisseling of anderszins een kwinkslag, of een gitaarlijntje, waardoor je bij de les blijft. En uiteraard zijn er altijd die mistroostige, depressieve elementen, waarin Entartung me af en toe doet denken aan bands uit de Franse (post) black metal scene. Sowieso heeft de band nog wel wat kleine verrassinkjes in petto. Boreas, Gott Der Nordwinde eindigt in een soort van kerkelijk gezang, behoorlijk sfeervol.

Save the best voor last, en dus is Wenn Die Jagd Beginnt (Christenverfolgung) een goed gekozen afsluiter. Beginnend in een erg old school metal midtempo heeft dit nummer me meteen te pakken. Bijna grappig zijn de gedragen oohooh's als achtergrondzang, doet een beetje pagan achtig aan. Verder is het nummer een aaneenschakeling van diverse gemoedstoestanden, waarin het kunnen van beide heren Entartung goed tot uiting komt. Leuk dat een black metal album als dit mij in positieve zin kan verrassen.