Review: Exodia - Slow Death

Vroeger toen alles nog overzichtelijk leek, ontleenden bands hun namen nog aan de donkere krochten van de bijbel, aan een nummer van Judas Priest, aan een vreselijke ziekte of aan iets anders krachtigs of ruigs. Dat ik langzaam tot de oude garde begin te horen, merkte ik weer eens op hardhandige wijze toen ik de naam van de Spaanse thrash metalband Exodia in de zoekmasjien tikte. Een Exodia is een fenomeen uit een Japans pokemon-achtig kaartspelletje danwel tekenfilmserie genaamd Yu-Gi-Oh met figuurtjes met veel te grote ogen. Sorry, ik stam nog uit de tijd dat de Nel nog wat voorstelde in kaartenland. Of de schoppen aas. Dat het een korte krachtig bekkende naam is, is iets dat ik uiteraard wel erken. Exodia dus. Een groep kaarten waarmee je in het betreffende spel een gegarandeerde overwinning behaalt. Of zoiets.

Dan naar de band die zich Exodia gedoopt heeft. De vijf heren achter de band komen uit Valencia en bezorgden hun geesteskindje in 2009 het levenslicht. Al snel verzorgde de band optredens over het gehele Iberische schiereiland. Na een demo in 2011 is het hoog tijd voor het debuutalbum. Dat is er nu. En wordt de wereld ingeslingerd onder de titel Slow Death.

Exodia legt zich toe op een venijnige vorm van thrash metal met veel metalcore invloeden. Vooral de vocalen zijn behoorlijk modern. Hoewel de basis op de overbekende thrashfundamenten uit de jaren 80 rust, zijn het dit keer niet zozeer de Testaments en de Exodussen die nadrukkelijk opgezocht worden, maar juist de wat ruigere acts zoals Sacrifice of Razor. En dat zorgt ervoor dat Exodia net even iets anders klinkt, dan veel andere retrothrash- en metalcorebands.

Af en toe staan de hardcore-invloeden en echte adrenaline stoot wel wat in de weg. Want de onstuimigheid van de furieuze openingsriffs van nummers als No Rules, No Kisses en World’s Cancer had wel verder doorgezet mogen worden. In plaats daarvan worden al snel wat meer hippe en groovende hardcoreschema’s opgezocht. Gelukkig kleurt Exodia de nummers mooi in met goede en smaakvolle solo’s en harmonieën. Ensure My Safety kent een geweldig middenstuk bijvoorbeeld. Ook de opening van She Begs For Mercy contrasteert mooi met het geweld waarin het nummer uiteindelijk ontaardt.

Al met al levert dit Spaanse Exodia helemaal geen slechte plaat af. We hebben het allemaal natuurlijk al eens eerder gehoord. Maar de frisse jongen hondenattitude van deze gasten werkt aanstekelijk. De zwalkende ballade The Desire Of Darkness met zijn onvaste vocalen vergeten we dan gerust maar even. Voor wie wel brood ziet in ruige doch melodieuze thrash met schuurpapieren hardcorevocalen, moet er met Slow Death wel wat aardige uurtjes doorgebracht kunnen worden.

Amando Milla- Vocals
Pablo Tello - Guitars
Rafa Las Heras - Guitars
Victor Tello - Bass
Pablo Vergara - Drums