Review: Repugnant - Hecatomb

Het Zweedse Repugnant is in 1998 opgericht door zanger/gitarist Mary Goore (haha). EP Hecatomb zag een jaar later het licht, in het jaar 2000 nog eens dunnetjes overgedaan door het Nederlandse label Hammerheart, met een extra nummer. In 2002 werd het enige full length album Epitome Of Darkness opgenomen, maar nog niet uitgebracht. Door bezettingswisselingen en gebrek aan tastbaar resultaat werd de band in 2004 (na een laatste single) op sterk water gezet.

Wel werd in 2006 eindelijk het debuutalbum uitgebracht, terwijl de band op dat moment in feite was opgehouden te bestaan. In 2010 kwam Repugnant weer bij elkaar om op een tweetal festivals te komen spelen: het Black Mass Ritual Festival III en het Hell's Pleasure 2010 festival. Van een echte reünie is geen sprake, aangezien alleen bandoprichter Mary Goore bij de band betrokken is, samen met een drietal nieuwelingen. Als klap op de vuurpijl heeft Hammerheart besloten om de EP Hecatomb uit de mottenballen te trekken en deze maand opnieuw te releasen.

Zoals op zoveel werkjes wordt begonnen met een creepy, onheilspellend soundtrack-achtig intro. Waarna met From Beyond The Grave het gas erop mag, letterlijk! In de beste old school death metal tradities is het een overrompelend nummer: scherpe, agressieve riffs; brute, hese grunt en een drummer die alle kanten opvliegt. Net als de gitaarsolo's, dat zijn van die ouderwets zwierige, net als waarmee bijvoorbeeld Morbid Angel, maar ook Slayer vroeger volop strooiden.

Morbid Ways doet daar niet voor onder, wat een agressief snelheidmonster. Te snel misschien, want ik heb af en toe het idee dat de drums de snelle gitaarvirtuositeit niet helemaal kan bijbenen. Ach dat is de charme van dit soort ongekunstelde muziek en stoort me dan ook geenszins. Erg grappig is om af en toe op de gitaarsolo's en op de zang van die ouderwetse 'evil' echo effecten te horen.

Rapturous Genocide is een oud demonummer dat indertijd voor deze EP opnieuw werd opgenomen en wijkt qua stijl ook wat af van de eerste twee tracks. Nog meer refererend aan het old school gevoel, met de typische doom/death tempowisselingen; maar al met al minder beukend en overrompelend. De cover van Celtic Frosts The Usurper (To Mega Therion, 1985) is bijna (on)heiligschennis. Niemand kan natuurlijk zulke authentieke oeh's, aah's en hey's uitschreeuwen als Tom G. Warrior himself! Leuke uitvoering, maar kan nooit tippen aan het origineel.

Afsluiter Outro is niet meer dan wat filmische geluidseffecten waarmee het cirkeltje weer rond is. Al met al een vermakelijke EP, met traditionele, enigszins primitieve death metal met een vleugje aan thrash invloeden. Geschikt voor liefhebbers van old school herrieschoppers als Grave, Master, Possessed, Slayer.