Review: Sound Storm - Immortalia

Het lijkt wel de week van de Italiaanse power metal. Collega Chris behandelde ook al de nieuwe cd van Holy Knights en Wind Rose komt ook nog aan de beurt. Chris heeft me al wel wat gras voor mijn voeten weg gemaaid met zijn review van Holy Knights, met betrekking tot de nieuwe cd van Sound Storm. De bands maken muziek in hetzelfde genre en zijn als het ware concurrenten. Deze uit Turijn afkomstige band bestaat al enige tijd (2002), begonnen als coverband, en later begonnen met het schrijven van eigen nummers, wat in 2009 resulteerde in hun debuutalbum Twilight Opera. Hun muzikale voorkeuren liggen bij bands als Therion, Sonata Artica, Nightwish(oude) en Epica en uiteraard Rhapsody (welke dan ook).

Om vernieuwend te klinken in dit genre is erg moeilijk, maar gemiddeld genomen is het wel dat als je een cd koopt uit dit genre dat je weet wat je krijgt. Ik had zelf nog nooit gehoord van deze band, dit is dus de eerste kennismaking met ze. De muziek op deze cd staat vol met theatrale, operette, symfonische, donkere, oosterse klanken. Dit alles vertolkt door Philippe D’Orange, deze (met toch een licht accent) alleskunner zingt in alle regionen de nummers vol.

De cd begint met een intro, Immortalica wat wel meteen de toon zet voor wat er komen gaat. Het opvolgende Back To Life is al mee te zingen op youtube. Het is een uptempo nummer geheel in de stijl van het genre. Ook de nummers Blood Of Maiden en Call Me Devil zijn het onomstreden bewijs dat de uit Italië komende power metal bands de toppers zijn in dit genre. Het nummer Faraway begint als een melodisch piano gedreven nummer, maar ondanks het serene begin heeft dit nummer een donkere kant met grommende vocalen. Vocaal wordt onze Phillipe op enkele nummers geholpen door Ilaria Lucille de Santis, goed te horen in Blood Of Maiden waar zelfs Engels en Italiaans word gezongen.

Seven Veils heeft een erg Oosters tintje, en ook weer tweetalig gezongen. Ik moet zeggen dat ik Phillipe het meest overtuigend vind zingen in zijn moedertaal. Watching You Fading zal live met veel wuivende aanstekers (of zijn het tegenwoordig smartphones) goed tot zijn recht komen. Wrath Of the Storm is weer een recht voor zijn raap power metal nummer: gedreven drums, scheurende gitaren ondersteund door keyboards en al even gedreven zang. The Portait sluit dit 58 minuten durend epos af, een ballad zoals ze allen in dit genre gemaakt worden, bijna als een achtbaan waar je van de ene kant naar de andere kant heen wordt geschud.

Ik hoop voor ze dat ze een plekje kunnen vinden in de top van dit genre, muzikaal gezien horen ze er wel thuis. Maar er zijn meer kapers op de kust gezien het aantal nieuwe cd’s er de laatste tijd in dit genre uitkomen, het lijkt wel of ze op elkaar hebben gewacht met het uitbrengen van hun cd. Dit maakt het voor de fans wel erg moeilijk om een keuze te maken, wellicht eerst even luisteren voordat je gaat kopen.