Review: Izegrim - Code Of Consquenses

Izegrim bestaat al sinds midden jaren 90 (begonnen als Isegrim, met een 's' dus), en heeft in een bestaan van zo'n 15 jaar behalve een stukje geschiedenis dan ook al de nodige ontwikkelingen doorgemaakt. In de eerste jaren nog zoekende naar een te spelen stijl, werd het vizier sinds full length debuut Guidelines For Genocide (2002) vrij consequent gericht op thrash metal. Vanaf dan kan er duurzaam gebouwd worden aan naam en faam van de band. Natuurlijk kan een band die al zo'n tijd meedraait niet zonder personeelswisselingen. De meest heftige daarvan vonden waarschijnlijk plaats na het uitbrengen van de tweede volwaardige cd Tribute To Totalitarianism (2008) en de tour die daar op volgde. Oerlid drummer Joep en frontvrouw Kristien besloten de band te verlaten. Een nieuwe drummer was al snel gevonden (Ivo) en er werd besloten dat Marloes voortaan (naast de bas) ook de vocalen zou gaan “bemannen”. Izegrim pakte dus snel de zaken weer op, en liet dit keerpunt in de geschiedenis van de band positief uitpakken. Na een jaar van keihard werken (en voorafgegaan door EP Point Of No Return, om te laten zien dat Izegrim er nog is) is er dan tastbaar resultaat in de vorm van een nieuwe (internationale) platendeal (Listenable uit Frankrijk) en een nieuw album: Code Of Consequences (februari 2011).

Met alle recentelijke ontwikkelingen kan het niet anders dan dat Izegrim ook een nieuwe strijdvaardigheid toont. Want dat is wat ik op dit album terug denk te horen: strijdlust, gestroomlijnd in agressie. Dat zou wel eens (onbewust?) de reden kunnen zijn dat Code Of Consequences zo fel klinkt. Victim Of Honor is de perfecte opener, het is zo'n nummer dat je meteen bij de edele delen grijpt en de aandacht weet te trekken. Een lekkere stamper. Wat overigens wel direct naar voren komt is dat Marloes haar vocale taken prima invult. Haar felle schreeuw mag dan niet zo afwisselend zijn, dat wordt ruimschoots gecompenseerd door inzet en agressie, en regelmatig scherpe uithalen.

Daarna vervolgt My Secret Society lekker hakkend en pakkend, verder een niets aan de hand, aangenaam, overwegend midtempo beuker. Incommunicado wordt als ik me niet vergis al wat langer live gespeeld, een vlot headbang nummer. Ook Center Of Monumentum ligt lekker op tempo, de nekspieren beginnen het zo langzamerhand zwaar te verduren te krijgen. Het is maar goed dat er regelmatig teruggeschakeld wordt naar midtempo, om op een positieve manier de vaart uit een nummer te halen. Zo voorkomt de band dat de muziek alleen maar blind rammen is, toegespitst op enkel snelheid. Veel van die midtempo, soms zelfs groovende stukken bevallen me prima, dienen zelfs meer dan alleen maar ter afwisseling. Zo varieert bijvoorbeeld Population Zero prima tussen compromisloos razen en melodieuze finesse.

Met het logge titelnummer als (instrumentale) afsluiter heeft Izegrim er voor gekozen om de murwgebeukte luisteraar het geheel nog eens te laten overdenken. Geen snelheidsduivel dus deze keer, maar een zwaar, doch melodieus slotakkoord. Uiteindelijk is Izegrim er in geslaagd om met Code Of Consquences alle (mogelijke) scepsis weg te nemen die er zou kunnen bestaan na de ontwikkelingen van een paar jaar terug. De band komt gewoon keihard terug van nooit weggeweest met een fel, agressief thrashalbum dat in elk geval mij er van overtuigt dat we met Izegrim nog wel een aantal jaren vooruit kunnen.