Deathvalves - Deathvalves

• BandDeathvalves [GR]
• TitelDeathvalves
• Release datum2012
• LabelEigen beheer

Tracklist

01. Think Faster
02. Hate Me
03. Pussyhat
04. No Resistance
05. Salvation
06. Red Rose
07. Simple Thing
08. Blues
09. Miss You
10. Religius Truth
11. Forgoten Love
12. Misery
13. Execution
14. Burn The Engine Again
15. I

Wanneer ik afga op de releases die we de laatste uit dat land hebben mogen ontvangen, heerst er een rock klimaat in Griekenland dat een stuk gezonder is dan hun economische. Variërend van poppy rock tot pittige grunge en stoner, ik heb het recentelijk allemaal voorbij horen komen. En met Deathvalves en hun gelijknamige tweede album ligt er weer een nieuwe uitdaging voor me: 15 brokjes energie die er om smeken om gehoord te worden.

Het trio dat Deathvalves vormt is afkomstig uit Karditsa, Griekenland dus, is opgericht in 2006, en debuteerde al in 2007 met een eerste full length album, Wild Rock 'n' Roll Obsession. Als dat geen indicatie is voor de muziek die ze spelen en hun tekstuele aanpak, dan weet ik het ook niet meer. Wat gebeurde er daarna allemaal met de band? Nou, weinig bijzonders eigenlijk. Er werd in Griekenland behoorlijk wat opgetreden, verder is de band vooral bezig geweest met de nummers voor het tweede album, Deathvalves.

Think Faster opent het album met een standaard hardrock/heavy metal riff. Het nummer is op zich lekker pittig, maar ik heb moeite met het refrein. Dat hangt ergens tussen catchy en zeikerig in, de zang bevalt me hier niet zo. Hate Me vervolgt, opnieuw lekker swingend drumwerk in het intro en een opzwepende gitaarriff, de lekker stuwende bas maakt het plaatje compleet. Maar opnieuw heb ik moeite met de wat zeurende zang, die ontbeert de pit die de muziek zelf wel heeft. Maar eens verder luisteren.

Pussyhat is wat vlotter en doet me in eerste instantie denken aan een bands als Motley Crue, zo'n beetje van die hele cleane, brave Amerikaanse metal. Met name vanwege dat tempo krijgt de zang wat minder kans om te zeuren, en bevalt me daarmee wat beter. Wel behoorlijke cliché muziek trouwens. Daarna laat ook het swingende No Resistance horen dat in het snellere werk Deathvalves een stuk beter uit de verf komt.

Of het nou komt doordat ik er aan gewend raak, of dat die eerste twee tracks een vergissing waren, het album leunt gaandeweg meer en meer op uptempo nummers die ergens het midden houden tussen heavy rock en metal. Riffgericht materiaal, erg old school en een beetje Amerikaans klinkend. Ook mijn eerste terughoudendheid wat de zang aangaat is hiermee verdwenen, die gaat over het algemeen keurig vlot met de muziek mee.

Even nog maar een paar tracks uitlichten. Te beginnen met Simple Thing, dat juist een behoorlijk modern klinkende rock song is, compleet met synthesizer geluiden en vervormde zang. Ik ben geen kenner van die band, maar het doet me een beetje denken aan wat ik ken van Muse. Het nummer past niet echt bij wat ik tot nu toe gehoord heb. Blues lijkt in eerste instantie z'n naam eer aan te doen, maar ontpopt zich tot een vlotte rocker. Religius Truth is een wat logger nummer en neigt wat meer naar stoner, lekker lomp in deze context.

Weinig woorden wil ik vuil maken aan de 'verplichte' ballad op een album als dit. Forgotten Love is zeker niet het sterkste dat hier voorbijkomt. Het album sluit smakelijk af. Als voorlaatste de lekkere stamper Burn The Engine, inderdaad echt zo'n nummer voor in de auto. Met afsluiter I (ik) bewaart Deathvalves het beste voor het laatst. Een lang, dreigend slepend nummer met onheilspellende riff, vervormde praatzang en de nodige effecten is dit het spannendste nummer van het album. Met zo'n doomy sfeer zit je bij mij natuurlijk al gauw goed.

Op wat mindere nummers na (naar mijn mening dan) levert Deathvalves een prima genietbaar, redelijk old school klinkend rock/metal album af. Verwacht niks vernieuwends of verrassends (behalve de afsluitende track), maar wel onderhoudende niks-aan-de-hand muziek.