Review: Kontrust - Second Hand Wonderland

Mijn (en met mij velen waarschijnlijk) kennismaking met het eigenzinnige, niet in een hokje te plaatsen gezelschap Kontrust was in 2010 met de 'hit met die hilarische clip' Bomba. De Oostenrijkse herkomst werd op grappige wijze neergezet en het nummer werd een veelbezochte clip op youtube. Dit leidde zelfs tot een redelijke hitnotering in de Nederlandse popcharts. De band werd naar aanleiding daarvan ook in allerijl gevraagd voor optredens in den lande. Al met al een onverwacht succes, ook voor het album waarvan Bomba afkomstig was: Time To Tango. Eind april verschijnt de opvolger Second Hand Wonderland.

De vlotte poppy albumopener Sock 'n' Doll is door label Napalm Records (!) alvast naar voren geschoven en al op youtube te bewonderen. Het nummer heeft wederom een toepasselijke clip meegekregen, waar behalve dat de titel goed wordt uitgebeeld, ook de Oostenrijkse komaf weer op een grappige wijze wordt neergezet. Gaandeweg het album zal blijken dat Kontrust niet blikt of bloost om een (sub)genre meer of minder in hun muziek te verwerken. De band lijkt wel van alle markten thuis, al zal het me niet verbazen wanneer de meerderheid van het publiek blijft hangen bij de vrolijke, toegankelijke clips.

Kontrust moet het vooral hebben van de uitstraling, een zeer eigen kijk op zaken en als gemene deler in de muziek het constant balanceren tussen heavy en toegankelijkheid. Zo wordt bijvoorbeeld op Falling een redelijk traditioneel rock geluid neergezet, maar wel met snoeiharde gitaaruitbarstingen ertussendoor. Zeker ook door gebruik van toetsen/samples/effecten in combinatie met de heavy gitaarriffs, doet de band me regelmatig aan Rammstein denken (Adrenalin). Waarbij natuurlijk aan de toegankelijke zijde een grote rol is weggelegd voor (de Poolse) zangeres Agata, die met haar soms kinderlijke stem elke aanzet tot heavy gebeuk omtovert tot onschuldige liedjes.

Op Second Hand Wonderland goochelt Kontrust net zo makkelijk Arabische deuntjes (U Say What), Zuid Amerikaanse zwoele dansen (The Butterfly Defect), reggae (Bad Betrayer), rap/hiphop (Police) als circus/kermis deuntjes (Hocus Pocus) uit de hoge hoed. Overeenkomst tussen alle nummers in deze smeltkroes is dus de al genoemde koorddans act, die een toegankelijke, poppy insteek in elk nummer garandeert, ongeacht het genre waar de basis van de muziek ligt. Waarbij ik Bad Betrayer wel alvast als volgende single wil aandragen, met z'n zonnige reggae/dancehall benadering een geheide hit voor het naderende, eveneens zonnige jaargetijde.

Sowieso is dit wel muziek om vrolijk van te worden, of die op z'n minst een glimlach op je gezicht zou moeten toveren. Dat is heel wat anders dan de muziek niet serieus nemen, want tussen alle clowneske grappen en grollen door staat Kontrust op muzikaal gebied wel degelijk gewoon z'n mannetje (en een vrouwtje). Al kan ik me van de andere kant ook wel voorstellen dat de 'serieuze' metalfan dit links laat liggen als zijnde: 'popmuziek', bah! Nou, ik trek me daar niks van aan, dit album is voor mij een prima soundtrack voor een lekkere zomerse dag!

Agata Jarosz - zang
Stefan Lichtenberger - zang
Robert Ehgartner - gitaar
Gregor Kutschera - bas
Roman Gaisböck - drums
Manuel Halgmüller - percussie