Review: Multiple artists - In Honour Of Icon E - A Tribute To Emperor

Het paradoxale aan tribute albums is dat ze altijd je interesse wekken terwijl je weet dat de kans dat de uitvoeringen minder zullen zijn dan die van de geëerde artiest ongeveer net zo groot is als de kans dat politieke partijen hun verkiezingsbeloften één op één nakomen. Het is meestal zoeken naar die artiesten die hun eigen draai geven aan de inspiratiebron.

Op In Honour Of Icon E eert een aantal undergroundnamen het Noorse Emperor. Een naam die in de tien jaren dat ze hier op aarde rondliepen vele muzikanten tot wanhoop moet hebben gedreven. Ooit begonnen als een vervaarlijk black metalbandje, groeide de band uit tot een meer eclectische, progressieve metalband die de extremiteit van de begindagen nooit uit het oog verloor. Onnavolgbare composities vulden het handjevol albums dat ze uitbrachten totdat de duistere ziel in 2003 plotseling weer terugkeerde naar de hellekrocht waaruit ze ontsnapt was. Eén keer kwam het drietal weer bij een voor enkele reünieshows maar verdere tekenen van leven bleven uit. Voor de magie zou het goed zijn als dat zo bleef. Maar je weet nooit.

Zestien bands zijn gaan graven in de erfenis van Emperor en dragen allemaal één nummer aan voor I Honour Of Icon E. Tussen de enkele zeer onbekende namen komen we ook de namen van Taake, Helheim en Setherial tegen. Hilarisch is wel de ‘one minute of fame‘ van het mij onbekende Svartlav. Die band mag aantreden om enkel het intro van het In The Nightside Eclipse album ten beste te geven. Daarna trapt Saltus af met Curse You All Men! Een klinische interpretatie waar de band met moeite alle noten zo perfect mogelijk naspeelt maar de vaart van het origineel bij lange na niet benadert. Leuker wordt het met Trolls versie van Towards The Pantheon. Aan het ouderwetse spookachtige karakter wordt op uitmuntende wijze gestalte gegeven. Verder wijkt het niet heel erg af van het origineel.

Opvallend is het grote aantal nummers van de Wrath Of The Tyrant LP. Die illustere vier sporenopname bevat het meest primitieve materiaal dat de band ooit opnam. Maar liefst zes bands bewijzen hun demonische eer aan deze release. De Noorse black/viking band Helheim springt daar uit met hun wervelende versie van Witches Sabbath.

Ondanks dat alle bands een zeer aardig niveau halen, blijven ze erg veilig tegen de originele Emperor uitvoeringen aanleunen. Tijdens het zoeken naar eigen wendingen blijft de teller steken op drie. Allereerst is daar de death metal benadering van Ye Entranceemperium door Infer. Die is aardig maar niet bijzonder. Ten tweede treffen we een andere death metalbenadering aan. En wel door het Poolse Mesmerized. Die durven het als enigen aan om een nummer van Prometheus: The Discipline Of Fire And Demise te coveren en dat resulteert in een brute, kolkende uitvoering van Empty. Tot slot maakt Ancestral Volkhves een eigenzinnige en spannende versie van het epische With Strengt I Burn.

De grote teleurstelling komt van de hand van Taake. I Am The Black Wizards heb ik zelden zo zouteloos gehoord. Setherial sluit de boel af met een natuurgetrouwe versie van Inno A Satana. De slotconclusie is dat het lovenswaardig is om je als band te wagen aan Emperornummers maar dat het vrij moeilijk blijkt om los te komen van het origineel. Een aardige doch niet al te bijzondere tribute is dan het resultaat.