Review: The Shrine - Primitive Blast

The Shrine is een no nonsense, tijdloze rock 'n' roll band uit Los Angeles, USA. De band is opgericht in 2008, al zou je dat uit hun muziek zeker niet afleiden. Die klinkt namelijk alsof het rechtstreeks uit de jaren '70 is overgebracht. Met invloeden van Black Sabbath; Never Say Die wordt nadrukkelijk genoemd, waardoor ook wat lichte stoner invloeden onontkoombaar lijken; maar ook Thin Lizzy, The Who, MC5, Black Flag en Fu Manchu lijken me geen vreemden voor de band.

Hoewel debuutalbum Primitive Blast ons aangeboden werd onder de titel Whistlings Of Death, en ik ook de nodige reviews tegenkwam met die albumtitel, ben ik eigenwijs genoeg om het album Primitive Blast te noemen. Al is het alleen maar omdat label TeePee Records het album zo noemt, en ook op de hoes die titel prominent in beeld prijkt. Waar die verwarring dan vandaan komt? Ik weet het niet. Whistlings Of Death is overigens wel 'gewoon' het tweede nummer op dit album.

Energiek is het sleutelwoord voor de muziek op dit album. Wanneer opener Zipper Tripper eenmaal op drift is (laat je niet op het verkeerde baan zetten door de inleidende doomy tonen), is er geen houden meer aan. Het gaspedaal wordt zelden losgelaten, de luisteraar wordt om de oren geslagen met riffs, riffs en nog eens riffs. Alsof dat nog niet genoeg is vliegen de inventieve riedels en solo's je om de oren. De herhalende zanglijntjes geven het geheel een catchy tintje.

Ongetwijfeld geïnspireerd door genoemde rock/punk invloeden worden de negen tracks er in een aangenaam vlot tempo doorheen gejast. Nadeel is dat het feest der herkenning na een stief half uurtje al weer voorbij is. Enerzijds begeeft de band zich daarmee in het straatje van een hier bekende act als Peter Pan Speedrock, waarbij ook in het geval van The Shrine de term speedrock zeker toepasselijk is. Zeker het gitaarwerk speelt daarbij een hoofdrol.

Anderzijds worden ook invloeden toegelaten van een meer duister allooi. Wat meer sombere geluiden, de al genoemde (lichte) stoner invloeden, geven het geheel net een wat heavier tintje. Het is niet alleen vrijheid, blijheid wat de klok slaat, een gruizig randje geeft de muziek wat meer zwaarte en een 'serieuzere' lading. Wanneer het tempo heel even omlaag gaat zijn wat nadrukkelijker Black Sabbath invloeden te horen (titelnummer Primitive Blast bijvoorbeeld). Voer voor old school hard rock 'n' rollers!

Josh Landau - gitaar, zang
Courtland Murphy - bas
Jeff Murray - drums