Review: Carach Angren - Where The Corpses Sink Forever

Op een regenachtige derde zondag in oktober staat een beul recht tegenover zeven gevangenen die geblinddoekt vastgeketend zijn aan palen. Met de opdracht om tot executie over te gaan, worden kogels afgevuurd zonder schade achter te laten. Op gruwelijke wijze worden zeven duistere visioenen geopenbaard.

Met Where The Corpses Sink Forever is het derde album van Carach Angren een feit. Direct vanaf de eerste klassieke tonen overkomt je een gevoel van achtervolging. Wanneer de metal om de hoek komt kijken, liggen de invloeden van eerdere albums er dik bovenop. Symphonische black metal met sferische toetsen, gave slaggitaarpartijen en overwegend blastende drums. Passages waarin de gitaar een begeleidende functie vervult voor de klassieke stukken, worden afgewisseld met een meer solerende rol.

Het hoogtepunt van dit album zijn de klassieke partijen van Ardek, die fantastische composities voorschotelt die niet hadden misstaan als soundtrack van menig horrorfilm. De zang is zowel raspend als verstaanbaar. Gesproken tekst geeft een nog meer verhalend karakter aan het verhaal. Het enige minpunt is dat de overige instrumenten soms ondergesneeuwd dreigen te raken door volle aanwezigheid van de toetsen.

Oorlog vormt de basis van de tekstuele ideeën waarin onder andere een rol is weggelegd voor een violist en een suïcidale soldaat. Om maar niet te veel uit de doeken te doen, ga vooral zelf op ontdekkingstocht. Wandel de krakende trap op, doof de lichten en laat een kandelaar sfeervol branden. Oké, een nachtlampje is ook toegestaan. Sluit de deuren en laat je onderdompelen in het griezelverhaal dat je gebracht wordt. Zorg dat je de teksten bij de hand houdt om het verhaal zo goed mogelijk te kunnen ervaren.

Bij gebrek aan écht originele en goede horrorfilms is dit een zeer waardig alternatief. Een levend kunstwerk waar je echt voor moet gaan zitten om ten volste van te kunnen genieten.

Seregor - vocals & guitars
Ardek - orchestration & keyboards
Namtar - drums