Review: Grime - Grime

Weer een nieuwe van het Mordgrimm label, dat mij recentelijk aangenaam wist te verrassen met het debuut van het Franse Huata. Deze keer is het Italiaanse (uit Trieste, hoe toepasselijk) sludgegezelschap Grime aan de beurt. De band bestaat pas sinds 2010 en debuteert met deze EP/mini album (6 tracks in 34 minuten), die vorig jaar al in eigen beheer werd uitgebracht. Momenteel zit de band in de studio voor hun volwaardig albumdebuut.

Grime sludget en dronet er lekker op los, ik kan niet anders zeggen. Stroperig, smerig, laaaaag, slepend zijn de kernwoorden. Dreunende drumslagen die als een moker aankomen, trage bezwerende riffs (net zo dreunend) en een basgeluid dat van ver onder de aardkorst vandaan lijkt te komen. Daar doorheen een rauwe, zieke black metal achtige oerkrijs die voor zang door moet gaan. Het geeft de muziek een apart sfeertje, de vocalen gaan zowat letterlijk door merg en been.

Geen poespas, geen opsmuk, maar een rauw, bijna kil geluid sleept de luisteraars door de zes nummers. Een op maat gesneden productie voor dit soort muziek. Wat dat betreft kunnen de superlatieven uit de kast om te omschrijven hoe zeer ik gek ben op dit soort zieke, smerige en vooral taaie en stroperig trage oerklanken. Of je een moerasje leegslurpt.

Grime brengt op zich niks nieuws, de riffs kennen we wel. Zo laat bijvoorbeeld het afsluitende Wife-Beater er geen twijfel over bestaan dat deze band Black Sabbath hoog in het vaandel heeft staan. En op zich vind ik dat ook helemaal niet erg. De uitvoering moet het 'm doen, en dat gaat Grime goed af, doordat ze door de combinatie van muziek en zang een eigen sfeer weten te creëren.

Vooral de smerige gitaarsound laat de ingewanden lekker dansen in de onderbuik regionen, en dan zit je bij mij al snel goed. Ik ben benieuwd naar het aanstaande album, vooral of Grime dan opnieuw kiest voor hetzelfde smerige geluid, of dat 'betere' opnametechnieken de muziek te clean gaan maken.

Marco – zang, gitaar
Tubo – gitaar
Chris – drums
Cougar – bas