Review: Officium Triste / Ophis - Immersed

Zorg dat u de zakdoeken binnen handbereik heeft want twee culthelden uit het traditionele doomgenre hebben de handen ineengeslagen om ons stervelingen veertig minuten te laten zwelgen in ambachtelijke doom/death. Immersed is de titel van de split EP uitgebracht door het Memento Mori label. Allereerst treffen we Nederlands langst rondlopende doomband Officium Triste en daarna volgen de Duitse doomers van Ophis. Die ook al een tijdje meedraaien en momenteel op tour zijn met Ahab.

Repent heet het eerste nummer van Officium Triste. Alle bekende ingrediënten uit de traditionele doom/death keuken zijn weer aanwezig. De zwaarmoedige pianoklanken en de bezwerende praatzang geven het geheel een extra verdrietig randje. Het navolgende Bittersweet Memories volgt hetzelfde spoor maar ditmaal treffen de Tristes tot diep in de verscheurde ziel. De opening voelt als een vredig boeket bloemen bij een pas gedolven graf. Naarmate het intro vordert, zorgt de tijd en het weer ervoor dat de eens zo sereen uitziende bloemen langzaamaan veranderen in een treurig en dor geheel. Vocalist Pim Blankensteins stemmige praatzang eist hier de hoofdrol op. De verdere omlijsting door middel van de plechtige pianoklanken en een tapijt van treurnis dat uitgelegd wordt door de leadgitaar is buitengewoon effectief. Het doet je verlangen naar weer een nieuwe echte langspeler van deze doomveteranen.

Wanneer Ophis aantreedt voor de tweede helft van Immerse, blijkt de kwaliteit op hetzelfde niveau te blijven. Deze mannen vissen in dezelfde doomvijver als Officium Triste maar klinken net even wat zwaarder en iets minder dromerig. Storm Of Shards opent stoer met rollende drumslagen en een stevige gitaarmuur. De track ontvouwt zich als een afwisselend geheel dat bij vlagen een geweldige dreiging in zich herbergt. Het afsluitende The Mirthless kenmerkt zich weer door half in de mix begraven liggende, traditionele doomleads. Een enkele dissonante riff zorgt ervoor dat het voldoende een eigen gezicht heeft.

Immersed staat voor twee bands met een rotsvast geloof in doom/death zoals dat in het begin van de jaren negentig ontwikkeld werd. De overtuiging waarmee beide bands hun hartenleed op de plaat hebben vastgelegd moet elke doomliefhebber over de streep kunnen trekken.