Review: Ectovoid - Fractured in the Timeless Abyss

Ectovoid speelt een rauwe atmosferische vorm van death metal die morbiditeit en sombere melodieën weet te combineren. Aldus de bijgeleverde biografie behorende bij het debuutalbum van het Amerikaanse Ectovoid, getiteld Fractures In The Timeless Abyss. Al heeft de band vorig jaar zelf nog de hand moeten leggen aan hun eerste demo Breathing Blackness, de eerste full-length heeft dit jaar al het levenslicht gezien via Hellthrasher Productions.

Dat de snelheidslimiet met deze release niet zal worden overtreden maakt Transcended Into The Moonless Night meteen duidelijk. Logge riffs die ook in sneller vaarwater terechtkomen maken een stabiele indruk. Dat Ectovoid niet van plan is om het wiel opnieuw uit te vinden, maakt de biografie duidelijk waarin al vergelijkingen worden getrokken met bands als Immolation en Autopsy. Nu vind ik vergelijkingen nooit zo sterk, dus daar moet de luisteraar zelf maar een mening over vormen.

Veelal valt de band terug in een herhalend schema. Zo ontpopt een nummer zich middels een doomy verkenningstocht om even later wat meer gang te zetten en uiteindelijk weer terug te vallen in de langzame dreiging. Af en toe wordt dit schema wel omgedraaid of gehusseld maar het bestaat hoofdzakelijk uit deze terugkerende componenten. Voor de muzikale kant werkt dit voor de band wel uitermate goed. Zo wordt het door deze afwisseling nergens te eentonig. De sologitaar speelt op gezette momenten toffe leadpartijen die met echo in de achtergrond voor mooie klanken zorgt. Het merendeel van de riffs zijn zeker vermakelijk en het album kent echt zijn momenten waarop het je dan toch bij de lurven grijpt.

De productie doet zeker niet onder voor menig plaat in de oude death/black metal traditie maar het was wel aangenamer geweest als alle instrumenten iets lekkerder naar voren kwamen. Zo klinken de toms van de drums in mijn oren wel erg hol, had de bassdrum wel iets dominanter aanwezig mogen zijn en had het gitaargeluid ook nog wel wat bruter gemogen. Qua sfeer krijg je dan wel weer dat alles denkbeeldig gehuld gaat in grote plukken mist waardoor de dreigende sfeer levendiger wordt. De melancholische klanken van de piano aan het einde van Splintered Phantasm is nog het noemen waard, want deze bijkomstigheid zie je niet aankomen.

Deze eerste plaat van Ectovoid is zeker geen verkeerd begin te noemen. Er zijn genoeg ideeën en de sfeer zit er lekker in, maar de sound mag echt wel een tikje vetter en ook muzikaal zou een beetje innovatie de band zeker geen kwaad doen. Toch blijft het alleen weggelegd voor degenen die geen genoeg kunnen krijgen van de diepgewortelde death/black roots uit het verleden.

Chuck Bryant - Bass, Vocals
Michael Stewart - Guitars
Chris McDonald - Drums