Review: Resurgency - False Enlightenment

Met enige terughoudendheid stapt het cold case team de van licht verstoken ruimte binnen. Een weeïge geur vult de neusgaten. De kille schijnsels van zaklampen laten de donkere bloedvlekken op de vloer en de wanden zien die zijn ontstaan door de occulte moordriten die in dit onheilige domein zijn uitgevoerd. In de hoek staat nog een volle vuilniszak. Met trillende handen maakt de forensisch expert de zak open. De aanblik en de walm van het rottend vlees, overwoekerd door miljoenen krioelende maden vindt zijn vrijheid en veroorzaakt een golf van walging en ontzetting bij de ooggetuigen.

Op deze wijze beleefde ik het openingsnummer van het debuutalbum van de Griekse death metalsensatie Resurgency. De zak met ingewanden en ledematen zal er al een hele poos hebben liggen stinken. Misschien wel vanaf 1991. Want wie zou vertellen dat False Enlightenment uit dat jaar stamt, zal door niemand voor onzinuitkramende gek verklaard worden. Alles aan de plaat lijkt te zijn weggelopen uit dat jaar of uit de jaren er omheen. Zelfs het artwork had het artwork kunnen zijn van een vergeten release op het fameuze Earache label ofzo. Niets is minder waar. In werkelijkheid bestaat Resurgency uit een vijftal enthousiaste jongelingen dat sinds 2010 op schaamteloze wijze de liefde bedrijft met zeer ambachtelijke death metal.

Met het gretig storten op het verleden, loop je het risico om net iets teveel op je voorbeelden te gaan lijken. Daar is bij Resurgency beslist geen sprake van. Het album voelt weliswaar aan alsof het is opgenomen in de Morrissound studio en gemastered in de Sunlight studio, de uitstekende composities hebben allen een geheel eigen identiteit door de inventieve riffs en de karakteristieke grunts. Vooral de spookachtige riffs en leads in wervelende death metalorgieën als Black Holes Of The Antiverse en Hideous Premonition verdienen een standbeeld. Ze worden begeleid door woeste blastbeats, masochistische polka’s en ritmen die zich op een wat comfortabel bangtempo afspelen. Afwisseling troef dus. De echo’s op de grunts zijn ook een vondst. Die geven een extra macabere tint aan de onsmakelijkheden die bezongen worden.

Je laten onderdompelen in de klanken van False Enlightenment is als baden in een teil met stinkende en etterende retropus. Heel even voel ik mij weer dat jochie van veertien dat met trillende handen de bestelformulieren invult om een greep te kunnen doen in het assortiment van de dan actuele handelaren in het stevigere spul. Vergis je niet want het is geen valse verlichting. Resurgency maakt death metal met een hoofdletter ‘D’. Waan je jezelf liefhebber van het genre dan kun je haast niet om False Enlightenment heen.

John P. - zang
Tolis B. - bas
George K. - gitaar
Vaggelis F. - drums