Review: Reverence - When Darkness Calls

Reverence is een splinternieuwe Amerikaanse band, die wordt gevormd door veteranen. De band bestaat uit zanger Todd Michael Hall en bassist Ned Meloni (beiden van Jack Starr’s Burning Starr), voormalig Tokyo Blade gitarist Bryan Holland, ex-Sanxtion gitarist Pete Rossi en drummer Steve Wacholz, vooral bekend van Savatage, maar ook een blauwe maandag bij Crimson Glory. De muzikale koers lijkt daarmee bij voorbaat al vast te staan, dit moet stevige traditionele heavy (power?) metal op gaan leveren. Om daar achter te komen ga ik snel luisteren naar When Darkness Calls.

Dat de al genoemde bands, samen met een hele zwik andere klassiekers, terug te vinden zijn in het geluid van Reverence zal dan ook niet verbazen (zo heeft The Price You Pay een behoorlijk Savatage gehalte). Zodra het intro van opener en titelnummer When Darkness Calls overgaat in het feitelijke nummer is elke verrassing voorbij. In eerste instantie pakkend midtempo, gekende riffs, een lekker basgeluid en lekker vlot drumwerk, uiteraard met de nodige double bass passages. De zang is clean en 'high pitched', uiteraard.

Naast het regelmatig gematigde tempo in het begin, zoals van de eerste twee nummers, wordt al snel opgeschakeld naar een hoger tempo, dat natuurlijk net zo goed beheerst wordt. Soms gaat men er ook al in de hoogste versnelling vandoor (Phantom Road), goed voor het headbanggehalte! O ja, had ik de koortjes in de meezingbare refreintjes al genoemd? Ook een onmisbaar element binnen de brave proto-typische Amerikaanse heavy metal. Net als de gitaarsolo's trouwens. Het zal niet verbazen dat de uitvoering van het geheel, met deze ervaren rotten, buiten elke twijfel verheven is. Reverence weet precies wat de liefhebber van dit soort klassieke heavy metal wil horen.

Net zo voorspelbaar is de aanwezigheid van de verplichte (semi-) ballad, waarmee menig band pogingen onderneemt om de kwaliteit van het tandglazuur te testen, qua zoetsappigheid dus. Mijn mening is dat echt sterke metalballads zeldzaam zijn, de overige slechts albumvulling, zo ook After The Leaves Have Fallen in dit geval. Auw. Gewoon niet mijn ding. Wat ik ook nog even kwijt wil is dat ik het refreintje van Devil In Disguise als twee druppels water vind lijken op Anthrax's Madhouse. Maar dat mag gerust aan mij liggen hoor.

Over de rest van het album heb ik weinig te zeiken, hoe voorspelbaar ook. Klassieke heavy metal uit het boekje, waaraan je wel een beetje kunt horen dat deze band uit Amerika komt. Zoals ik ook al in m'n review van het laatste Jack Starr’s Burning Starr album concludeerde klinkt Europese heavy metal vaak wat rauwer, minder braaf dan de Amerikaanse variant (Too Late bijvoorbeeld). Reverence zit er een beetje tussenin, genoeg power in elk geval om mij aan de speakerboxjes te kunnen binden terwijl ik het album aan het beluisteren ben.