Review: Dark Forest - Land Of The Evening Star

Dark Forest (goed gekozen naam natuurlijk, al zijn er meerdere van) is een black metalband, met de roots stevig in de woeste noordelijke landschappen. Begonnen in de studio als eenmansproject van David Parks heeft zich dit wel uitgebouwd tot een band die zich ook op het podium begeeft in een min of meer vaste bezetting.

Deze keer niet uit Scandinavië, maar uit Canada. Al zou je wanneer je de muziek hoort inderdaad eerder denken aan Europese Vikingen, ook het Noorden van het Amerikaanse continent herbergt natuurlijk z'n eigen duistere gebieden. Van daaruit ontsproten als viking/pagan black metalband (op debuut Aurora Borealis, 2006), legt Dark Forest, of beter gezegd David Parks, zich op zijn tweede album Land Of The Evening Star meer toe op epische (black) metal.

Het sfeervolle intro Rediscovery Of The New World opent dan ook veelbelovend, het is een beetje een filmisch intro, inderdaad precies wat je verwacht bij epische muziek. Wanneer dat intro dan overgaat in Like Towers They Reach To The Sky ben ik in eerste instantie toch wel een beetje teleurgesteld. Hoewel aangevuld met wat sfeerelementen (pauken, hoorngeschal) hoor ik toch eigenlijk weinig anders dan traditionele heidense black.

Daarna neemt Vesperia door middel van gelaagd toetsenwerk uitgebreid de tijd om een sfeer neer te zetten, maar aangevuld met en/of onderbroken door clichématige black metal uitbarstingen lukt dat slechts gedeeltelijk. Al is dit nummer al wel wat avontuurlijker dan het vorige, dit zal slechts een uitzondering blijken op een verder vrij traditioneel album. Het enige andere nummer dat wat nadrukkelijker grenzen verkent is Northmen Of The New World, met koorzang in het intro en minder gefocust op het hoogste tempo, zoals de meeste andere tracks.

Dan is er nog het korte instrumentaaltje Árborg, opnieuw hoorngeschal (toetsen) en trom/paukengeroffel en kerkelijke koorzang, daarmee dus eigenlijk een herhaling van zetten. Het blijkt dan ook niks meer of minder dan het intro voor afsluiter Bjarne Herjúlfsson Ca. 985CE. Wat dan op zijn beurt weer een vrij standaard, voornamelijk in de hoogste versnelling gespeelde black metal track is.

Hoewel Dark Forest af en toe wel probeert door middel van sferische elementen en passages om het traditionele (heidense) black metal stramien te doorbreken lukt dat mijns inziens maar mondjesmaat. Daarvoor zijn zowel de muziek op zich, als de toegepaste sfeerelementen te eenzijdig. De black metal is op zich zeer melodieus en toegankelijk, en de productie behoorlijk helder. Ook op de uitvoering valt niks aan te merken. Het album luister dan ook lekker weg, maar biedt niets speciaals.