Review: Wall Of The Eyeless - Through Emptiness

Wall Of The Eyeless is een nieuwe metal band, ontstaan op initiatief van de uit Rusland afkomstige gitarist/zanger SL. Via z'n studie is hij in Zweden beland en is daar met drummer Simon deze band begonnen. Naast de studie dus voldoende tijd/gelegenheid om de gezamenlijke passie voor muziek uit te dragen. Van die passie moet hun eerste viertrack demo Through Emptiness het ook hebben, naast de gevarieerde muzikale ideeën die het tweetal laat horen, want qua geluid stelt het niet zo veel voor. De demo is vanwege de omstandigheden waarin die is opgenomen nagenoeg niet geproduceerd, en dat hoor je dan ook duidelijk terug.

En dat geldt ook wel een beetje voor de muziek op zich. De nummers vormen eigenlijk een soort van collage, of een lappendeken, van de invloeden van het duo. Waarmee de tracks op zich (nog) niet echt af klinken. Daarnaast lijken de invloeden ook niet echt eenduidig, want van elk van de genres thrash, death en black metal komt wel wat voorbij. Waardoor het 'geheel', dat het dus niet echt is, uiteindelijk zo fragmentarisch overkomt dat er nauwelijks lijn in is te herkennen.

Waarom dan toch zoveel woorden vuilgemaakt aan deze demo, kan de lezer zich afvragen. Dat zit 'm wat mij betreft hierin: ik heb het gevoel dat juist door de samensmelting van een diversiteit aan stijlen/invloeden deze twee jongens wel eens hele interessante muzikale ideeën zouden kunnen hebben. En in een enkele passage denk ik dat ook terug te horen.

Vanwege de rauwheid van het materiaal is het moeilijk om te horen waar het duo naartoe wil. Juist door het geluid krijgt de muziek een postrock/black metal of shoegaze achtige sfeer. Ook de zeer aanwezige cleane gitaarpartijen duwen me die kant op. Tegelijkertijd zijn er ouderwetse blastpassages en de nodige (aangename!) old school gitaarsolo's te horen.

Zo begint opener The Hands als een ouderwets heavy metal/thrash nummer, maar stuurt de aansluitende blast de luisteraar daarna in de richting van death metal, om weer terug te keren naar het thrashy begin. Halverwege echter slaat de sfeer totaal om en komen we terecht in een doomy omgeving, naast het al genoemde fraaie old school gitaarwerk.

En zo heeft elk nummer z'n eigen diversiteit aan invalshoeken, maar vormt een nummer op zich nooit een compact geheel. Te veel uitlaatkleppen voor maar een paar nummers denk ik dan. Wall Of The Eyeless moet maar snel met nieuw materiaal op de proppen komen om duidelijkheid te verschaffen.