Review: Fozzy - Sin And Bones

Soms ontstaat er voor de gein iets waarvan je, terugkijkend, nooit had kunnen bedenken dat het zo zou kunnen lopen. Ooit ontstaan als een coverband-voor-de-lol Fozzy Osbourne, met mannen in foute pakken, getooid met net zo foute pruiken en artiestennamen. De bezetting van de band: Stuck Mojo, maar dan met American Wrestling superster Chris Jericho op zang. Nu is de band, die inmiddels gewoon Fozzy heet (de reden laat zich eenvoudig raden), uitgegroeid tot een serieuze moderne rock/metalband waar heden ten dage rekening mee gehouden moet worden.

Inmiddels is deze uit de hand gelopen grap toe aan album nummer vijf, Sin And Bones. Met elk album dat verscheen werd de band wat serieuzer genomen, en zoals gezegd, er staat nu ook gewoon een band die de competitie in de huidige tijd aan kan. Band mastermind en gitarist Rich Ward weet hoe je nummers moet schrijven die je pakken, spierbundel Chris Jericho leert met steeds meer afwisseling zingen. Deze combinatie zorgt voor moderne, catchy muziek in het lekker in het gehoor liggende easy listening heavy metal straatje.

Inderdaad, erg Amerikaans, hapklare brokken muziek voor de massa. En toch heeft het wel wat. Er wordt lekker gebeukt met bijvoorbeeld opener Spider In my Mouth (met leuk griezelig kinderliedje als intro), of titelnummer Sin And Bones. Oerdegelijke metal, met altijd een catchy refreintje, of rustiger rockend tussenstukje. Afgewisseld met midtempo stampers als Sandpaper, Blood Happens en Inside My Head kiest Fozzy toch vooral voor de uitgesleten bandensporen of andere platgetreden paden. Zelden wordt er langere tijd steviger geramd of vliegt de heavy metal echt uit de bocht. Veilig binnen de lijntjes kleuren noemen we dat geloof ik.

En zoals zo vaak is er dan de uitzondering die de regel bevestigt. In dit geval is dat afsluiter Storm The Beaches. Elf en halve minuut lang jaagt, raast, vliegt, sleurt, hakt dit nummer voorbij. Na een subtiel pianoriedeltje met gesproken intro dat je op het verkeerde been zet, vliegt het nummer uit de startblokken met een pittige gitaarriff en een old school galopperend ritme. Een veelzijdig nummer dat zowat m'n hele voorgaande betoog op drijfzand plaatst.

Wat dat betreft worstel ik nog een beetje met m'n eindoordeel. Enerzijds bevallen de stevige stukken op het album mij prima, anderzijds vind ik de catchy refreintjes vaak ook echt te cheesy. Dat het geheel echter staat als een huis is niet voor discussie vatbaar, Sin And Bones is een goed geproduceerd album met sterke liedjes. Maar zo braaf .....

Chris Jericho - Vocals
Rich Ward - Guitar/Vocals
Frank Fontsere - Drums
Paul Di Leo - Bass
Billy Grey - Guitar