Essenz - Mundus Numen
- Essenz [IT]
- Mundus Numen
- 23-05-2012
- Svart Records [FI]
Tracklist
01. Extinguish Shapes - Innermediate
02. Sea Of Light - Pleroma
03. Extricate Spirits - Amor
04. Observed By Spectres - Paranoia
05. Observing Spectres - Schizophrenia
06. To The Bone - Mania
Het Finse Svart Records weet mij recentelijk op aangename wijze te verrassen. Eerder al waren mijn bevindingen te lezen betreffende Jess And the Ancient Ones, nu worden mijn oortjes op liefdevolle wijze geteisterd door het Duitse Essenz. Opnieuw een kennismaking met een band die vooral steunt op klassieke rock geluiden. Althans, dat denk ik in eerste instantie nog. Onder de naam Mundus Numen (wereldmacht?) komt Essenz met z'n tweede album, voorganger KVIITIIVZ - Beschwörung des Unaussprechlichen (2010) ken ik niet.
Het album opent met Extinguish Shapes – Innermediate, en wel met zo'n oerlompe, logge riff die op een van de vier eerste Black Sabbath klassiekers niet misstaan had. Een overweldigend begin wat mij betreft, wat een heerlijke gitaargeluiden, Iommi waardig. Aangevuld met een soort achtergrondgefluister in het Duits bij wijze van zang, en wat sample achtige bijgeluidjes levert dat toch wel een behoorlijk spooky sfeertje op. Zeker wanneer naar het einde toe de stemmen de overhand dreigen te gaan krijgen.
Tweede track Sea Of Light – Pleroma gooit de hele boel overhoop, deze had ik niet aan horen komen, dit is namelijk je reinste old school black metal! WTF?!?! Dat zijn wel twee hele uitersten zo direct na elkaar. Van een heavy doomriff naar ubersnelle black metal passages, rauw en allesvernietigend. Ik ben nog meer benieuwd wat de volgende track me gaat brengen. Of nee, zo lang hoef ik niet te wachten. Na een minuut of twee neemt een doomy riff langzamerhand bezit van deze track, aangevuld met een lage evil grunt. Dat het nummer vervolgens nog een keer de omgekeerde weg bewandelt vind ik daarna niet meer vreemd. Overigens blijft het gitaarwerk me goed bevallen, ook in de snelle stukken.
Extricate Spirits – Amor gaat door op het ingeslagen doom pad, met een logge slepende riff, veel ruimte voor de bas, en duistere zang. Wederom blijkt Black Sabbath een grote invloed te zijn, want het nummer ontwikkelt zich na een paar minuten weer richting zo'n klassieke track van de meesters van de heavy riffs en doomy rock/metal. De black metal wordt niet definitief vaarwel gezegd, en sluimert in de basis nog redelijk mee; met af en toe een pittige uitbarsting. Maar telkens keert de band terug naar de essentie: heavy doom; of in elk geval een combinatie van beiden.
Ook Observed By Spectres – Paranoia doet nog mee in het boven beschreven stramien, met de nadruk op slepende heavy riffgerichte (post)rock. Maar met Observing Spectres – Schizophrenia gaat het weer een hele andere kant op. Experimenteel, richting drone, ambient misschien zelfs wel. Maar dan in eerste instantie wel met een constant doortokkelend akoestisch gitaarlijntje er door heen. Redelijk apart, met een nauwelijks gangbare structuur, wel een bijzondere sfeerzetting.
De lange afsluiter To The Bone – Mania begint dan ook weer als zo'n doomy black metal nummer, waarin regelmatig plaats is voor de experimentele geluidscollages zoals de voorgaande track. Een lange (semi) akoestische passage bouwt de spanning op, met summiere drum en gitaar. Dat blijkt zich te ontspinnen tot een langgerekt postrock/depressieve black/doom metal epos. Veel herhaling, aanzwellend, voortdurend spanning zoekend. Mooi.
Heb ik zeer recentelijk ook al Nachtvorst gehoord en besproken met hun interpretatie van een doom/black metal mengvorm, Essenz doet het dan weer op hun eigen manier, met redelijk overeenkomstige elementen. Op sommige momenten raken de bands elkaar qua muzikale insteek, toch hebben beiden ieder voor zich een eigen invulling van doomy, sludgy postrock/black metal. Waarbij ik heel eerlijk moet bekennen dat mijn voorkeur uit gaat naar Essenz, vanwege de meer klassieke verwijzingen, de riffgerichte aanpak die overduidelijk Black Sabbath aanwijst als een grote inspiratiebron.