Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Grave Pleasures - Motherblood

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 02-12-2017

Tracklist

01. Infatuation Overkill
02. Doomsday Rainbows
03. Be My Hiroshima
04. Joy Through Death
05. Mind Intruder
06. Laughing Abyss
07. Falling For An Atom Bomb
08. Atomic Christ
09. Deadenders
10. Haunted Afterlife

Grave Pleasures blijkt de opvolger van de Finse band Beastmilk, waarvan ik in mei 2012 EP Use Your Deluge besprak. De band kwam in 2015 met het debuutalbum Dreamcrash, dat ik blijkbaar volledig gemist heb. Dan maar in de herkansing met de opvolger: Motherblood.

Met nog altijd zanger Mathew McNerney (ooit ook bekend onder de naam Kvohst) aan het roer blijkt de muzikale insteek nog altijd dezelfde als in de Beastmilk-jaren. Dat betekent een geluid dat overduidelijk refereert aan de jaren '80 new wave/gothic met bands als Joy Division, Fields Of The Nephilim, Sisters Of Mercy, The Mission, The Cure en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dit is muziek die ik in die tijd helemaal geweldig vond (de eerste jaren '80, voor ik de metal ontdekte) en staat bij mij dan ook in het teken van jeugdsentiment. De lage zangstem, de uitwaaierende gitaren, een strakke monotone ritmesectie; allemaal elementen die onlosmakelijk verbonden zijn aan deze muziekstijl. Net als de depressief makende teksten over dood en verderf (en een overdreven dramatisch zelfmedelijden) die daar bij horen. Die thematiek staat bijna haaks op de enorme pakkendheid van de muziek die we hier te horen krijgen. Catchy en toch duister, een winnende combinatie wat mij betreft.

Het zijn vooral nummers als Joy Through Death en Atomic Christ die het apocalyptische karakter van deze muzieksoort weergeven. Grave Pleasures geeft er een wat eigentijdse twist aan, maar de basis is onmiskenbaar 'old school'. Ik kan er nog altijd prima naar luisteren, al is met een heel andere insteek als vroeger. De puberale opstandigheid is verdwenen, de liefde voor duistere muziek is er gelukkig nog altijd.

Mat McNerney – Vocals

Juho Vanhanen – Guitars

Aleksi Kiiskilä – Guitars

Valtteri Arino – Bass

Rainer Tuomikanto – Drums