Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Pineal - Smiling Cult

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 07-11-2014

Tracklist

01. Theta
02. ADL
03. Civil Obedience
04. Acerbic
05. Somatic
06. Tides

Pineal is een internationaal gezelschap (trio) met Londen als thuisbasis. Met een Britse gitarist, een Belgische bassist en een drummer uit Australië is niet alleen sprake van een diverse afkomst, maar ook van uiteenlopende muzikale invloeden. En dat vertaalt zich dan weer in een gevarieerd mengsel van lichtelijk vooruitstrevende rock/metal. Smiling Cult is het debuut, een klein half uurtje durende EP/mini-album.

De enigszins alternatieve of progressieve rock (of is het toch metal?) lijkt me redelijk adequaat te omschrijven als een mix van sludge, stoner en postrock, met een doomy karakter. Daarnaast zorgt de zang wat mij betreft ook nog voor een grunge-insteek. Dat die zang wat wegheeft van de te vroeg overleden Alice In Chains-frontman Layne Staley is inmiddels wel een open deur geloof ik, maar evengoed onmiskenbaar.

Over het algemeen zijn de nummers aangenaam traag en log. Lage tonen, donkere riffs en lekker baswerk geven de muziek een prettig duistere sfeer, de deprimerend klinkende vocalen doen daar nog een schepje bovenop. Toch wordt ook melodie niet vergeten, ik vind de muziek namelijk verrassend toegankelijk, ondanks de heaviness. Opener Theta is daar een goed voorbeeld van; ergens tussen Tool, grunge en stoner/sludge is het een prima beluisterbaar nummertje.

ADL doet met z'n hakkende ritme nog meer denken aan Tool, maar is toch nog net even wat duisterder dan z'n voorganger; een toon die de rest van de EP wordt vastgehouden/voortgezet. Aangekomen bij Acerbic horen we pas echt hoe ruig deze band voor de dag kan komen. Ingeleid door een sample worden we met de neus op de postrock-feiten gedrukt: Pineal is echt gevaarlijk! Met wat afwijkende, rauwere vocalen en nadrukkelijk veel verslavende herhalingen is dit toch wel een heel fijn nummer!

Al met al levert Pineal met hun debuut-EP een verrassend aangenaam en gevarieerd schijfje af voor wie van avontuurlijke en vooral donkere muziek houdt. Geen vrolijke klanken hier, en desondanks zeker het aanhoren waard.

Daniel Murney - gitaar, zang

Phil Pieters - bas, zang

Nigel Boettiger - drums