Mausoleum Gate - Space, Rituals And Magic

• BandMausoleum Gate [FI]
• TitelSpace, Rituals And Magic
• Release datum14-11-2025
• LabelCruz Del Sur Music [IT]
• PromotorSure Shot Worx [DE]
• Genre Hardrock, Heavy / power metal

Tracklist

01. Vision Divine
02. Lucifer Shrine
03. Sacred Be Thy Throne
04. Shine The Night
05. Space, Rituals And Magick
06. Witches Circle

In 2017 liet Mausoleum Gate me een heel klein beetje schrikken met hun op dat moment tweede album Into A Dark Divinity (2017). Achteraf viel de verschuiving van 'pure' jaren '80 heavy metal (van het zelfgetitelde debuutalbum) naar meer toetsen-gerichte jaren '70 heavy rock nog best mee. Sindsdien wachtte ik op nieuw materiaal om eens te horen in welke richting de Finse band zich zou gaan ontwikkelen. Anno 2025 blijkt dat ik in de tussenliggende jaren niks gemist heb, want album nummer drie verscheen dus pas eind vorig jaar.

Space, Rituals And Magic laat wat mij betreft horen dat er in acht jaar tijd qua geluid echt maar weinig veranderd is. De band line-up is behoorlijk gewijzigd, het muzikale klimaat is toch ook aardig veranderd, maar in muzikaal opzicht gaat Mausoleum Gate in de basis gewoon door waar ze acht jaar daarvoor zijn gestopt. Dus horen we nog altijd de fraaiste melodieën en harmonieën, verpakt in authentiek klinkende heavy rock / metal-composities - de ene keer meer een beetje rock, dan weer (te weinig naar mijn zin) pure heavy metal. Eigenlijk is dus van een ontwikkeling nauwelijks sprake.

Heavy metal met een rockend tempo en wat proggy trekjes dekt als omschrijving aardig de lading denk ik. Er zit gevoelsmatig dan ook aardig wat muzikale ruimte tussen de vlotte, pakkende opener Vision Divine (zowel gitaar- als toetsen-gedreven, beetje NWOBHM-achtig) en de dromerige afsluiter Witches Circle, die meer een folk-meets-prog-vibe laat horen. Dat laatste aspect is dan precies wat mij op de voorganger een beetje begon tegen te staan.

Stilstand is achteruitgang, zo luidt het gezegde. Ik vraag me oprecht af wat Mausoleum Gate in acht jaar tijd is opgeschoten. Okay, de muziek is op zich aan mij prima besteed, deze luistert verdomd lekker weg. Fans van bands als Deep Purple en Uriah Heep, dan wel muziekliefhebbers van mijn eigen generatie (opgegroeid in de jaren '70 en '80) zullen smullen van deze muziek - een feestje der herkenning.

Maar wat de hedendaagse rock / metal-liefhebber hier mee moet?