Filth - Death Exhibition

• BandFilth [SE]
• TitelDeath Exhibition
• Release datum11-09-2026
• LabelMe Saco Un Ojo Records [GB], Rotted Life [US]
• PromotorSuspicious Activities PR [US]
• Genre Deathmetal

Tracklist

01. Intro
02. Split Casket
03. Buried Alive
04. Born A Corpse
05. Mental Butchery
06. ...Inhumed...
07. Sadistic Ways
08. Death Exhibition
09. ...Exhumed...
10 Rotted Life

De Zweedse band Filth heeft een talent voor het ontwerpen van passende albumhoezen. De hoes van hun veelgeprezen debuutalbum Time To Rot van vorig jaar vatte de psychedelisch verdorven inhoud perfect samen, en dat geldt ook voor de hoes van hun tweede album, Death Exhibition. Waar dat eveneens zware debuut bewees dat Filth een serieuze concurrent kon gaan worden voor de rauwe, ouderwetse death metal, klinkt Death Exhibition als een powertrio dat zowel verfijnder als meer barbaars klinkt.

De muzikale formule is gelukkig nauwelijks veranderd, maar de fundamenten van hun geluid worden hier verder uitgebreid; of het nu de rauwe, tank-rollende kracht van Graves eerste twee albums is (inclusief de uitstapjes naar doom-territorium, zoals bijvoorbeeld Sadistic Ways heel treffend laat horen) of de roetige, hoekige sound van Immolations eerste twee albums (de geboorte van de "achterwaartse riff"-sequentie in death metal), gaat Filth tot het uiterste om het lichaam te kwellen en de geest te martelen op Death Exhibition.

Het meest treffende voorbeeld: de duistere crypte van het instrumentale ...Inhumed..., waar de vervormde bas de afdaling naar onpeilbare diepten inluidt en een sfeer en fysieke aanwezigheid van een zeer intimiderende aard creëert, en vervolgens tot een climax wordt gebracht in het bijbehorende instrumentale ...Exhumed..., waar de afgrond naar (en van) die crypte een hypnotiserend, spookachtig ploeteren wordt. Wie anders levert zulke voorbeeldige instrumentale death metal?

Natuurlijk zijn er andere old-school invloeden te herkennen - Demilich, Autopsy, Incantation, Morbid Angel, het Finse Abhorrence - maar wees ervan verzekerd dat Filth z'n eigen persoonlijkheid (en een vleugje eigenzinnigheid) in de borrelende ketel injecteert om authentiek te blijven in plaats van andermans verleden te kopiëren. Voeg daar een vochtige, volledig analoge productie aan toe en je hebt een Death Exhibition die het waard is om te verkennen!