Godthrymm - Projections

• BandGodthrymm [GB]
• TitelProjections
• Release datum29-05-2026
• LabelProfound Lore Records [CA]
• PromotorEarsplit PR [US]
• Genre Doommetal

Tracklist

01. Trenches Deep
02. Truth In My Own
03. The Sun Never Fell
04. Endure My Skin
05. Jewels
06. Hope Is Eternal
07. Epilogue [bonus]

Doom metal supergroep (ja, ik val maar meteen met de deur in huis) Godthrymm is in 2017 gesmeed door Glencross, die hiermee terug keert naar zijn roots: het creëren van de muziek zoals hij dat deed met gevierde acts als Solstice en My Dying Bride (en later ook Vallenfyre). Verder toe te voegen aan de Godthrymm-stamboom is drummer Shaun Taylor-Steels (ex-My Dying Bride, Anathema, Solstice) die op hetzelfde gebied minstens even veel ervaring meeneemt. Bassist van dienst is Bob Crolla, met een iets meer bescheiden palmares.

Het nieuwe album Projections bouwt voort op de fundamenten van voorganger Distortions (2020). Hierop is de bezetting uitgebreid met toetseniste en mede-zangeres Catherine Glencross (inderdaad, echtgenote van) en de nieuwe tweede gitarist Kris McLaughin. Met EP The Light (2024) als werkelijk prachtige brug is Projections de meest gelaagde, gevarieerde release van Godthrymm tot nu toe. Tegelijkertijd blijft de kolossale, emotioneel geladen heavy doom-basis, die de kern van het bandgeluid vormt, behouden. Projections is bovendien het meest agressieve album van de band tot nu toe.

De riffs blijven zwaar, en worden vermengd met epische harmonie en melancholische melodieën. Vooral de inbreng van dames-vocalen zorgt voor meer melodie, een prachtige wisselwerking met de loggere doom-elementen. Gastzangers (Adie Bailey en Jay Walsh op album-opener Trenches Deep en Aaron Stainthorpe op Endure My Skin - wat een heerlijk nummer!) voegen daar nog wat extra dynamiek aan toe.

Nummers als Truth In My Own, Jewels en afsluiter Hope Is Eternal maken wat mij betreft overduidelijk dat de toevoeging van mevrouw Glencross als zangeres een stevige meerwaarde biedt. Het geeft de toch al niet misselijke doom metal nog een extra spannings-laag, en vormt een prachtige wisselwerking ten opzichte van de logge doom-riffs. Okay, de hints naar de jaren '90 liggen er dik bovenop, maar in een uitvoering zoals hier hoor je mij absoluut niet klagen!