Smoulder - Witch Wife in an Alien World

• BandSmoulder [CA]
• TitelWitch Wife in an Alien World
• Release datum09-10-2026
• LabelCruz Del Sur Music [IT]
• PromotorSure Shot Worx [DE]
• Genre Doommetal, Folk / Pagan / Vikingmetal, Heavy / power metal

Tracklist

01. Water Wars
02. Shadow of the Vulture
03. Noitien Loitsu
04. Crush the Neophytes
05. Empathy’s Wrath
06. Their Name Lives On
07. Cathedral of the Trees
08. Smouldering Remains

Witch Wife In An Alien World is het derde album van Smoulder en een gedurfde verzameling van acht nummers die grenzen blijven verleggen en conventies doorbreken. Voor een band die er vanaf het begin trots op was epische heavy / doom metal uit te breiden naar werelden daarbuiten, is de kern van de zaak dat Smoulder zich blijft inzetten voor verkenning en avontuur - want op één plek blijven zou in tegenspraak zijn met het bestaan ​​van de band. Dat principe is de leidraad voor Witch Wife In An Alien World.

Water Wars is de triomfantelijke opener: uptempo, opzwepend, op maat gemaakt om op te headbangen. Dit doet me eerder denken aan pak 'm beet Celtic Frost (los van de vrouwelijke vocalen dan) dan aan de oorspronkelijke doom metal waar ik de band gevoelsmatig nog altijd aan link. Die draad wordt wel weer enigszins opgepakt met Shadow Of The Vulture, dat wat dramatischer en donkerder klinkt.

Opvallend is Noitien Loitsu, een nummer waarin zangeres Sarah Ann zich verdiepte in haar Finse roots (zij is Canadees / Fins staatsburger en heeft meerdere generaties familie die het Land van de Duizend Meren haar thuis noemen). Het lied, dat het bos viert waar Sarah Ann en Shon Vincent (zij zijn in het dagelijks leven een stel) in Helsinki aan grenzen, wisselt behendig af tussen Engels en Fins gezongen verzen, en combineert zelfs beide talen in het refrein. Het nummer bevat ook een gastsolo van de live gitarist van de band, Bootleg Henkka.

Eerlijk gezegd hoor(de) ik Smoulder het liefst in hun doomy setting, maar die insteek lijkt steeds verder naar de achtergrond te verdwijnen. Okay, helemaal weg is deze nooit, getuige bijvoorbeeld Crush The Neophytes en afsluiter Smouldering Remains. Steeds voornamer is de invloed van de epische metal, waarbij ook alle ruimte is voor uptempo oprispingen die af en toe doen denken aan Scandinavische (of misschien ook wel Canadese?) pagan / folk.

Op zich logisch dat een band z'n horizon wil verbreden, en niet vast wil blijven hangen in eenzelfde stramien. Smoulder gaat dat in elk geval goed af, en heeft er uiteraard alle recht toe om hun eigen roots in hun muziek te benadrukken. Het levert de band een eigen smoel, een eigen identiteit op. En dat is in de overvolle zee van releases een stevig pluspunt!