Hela - A Reign To Conquer

• BandHela [ES]
• TitelA Reign To Conquer
• Release datum27-02-2026
• LabelArdua Music [ES]
• PromotorImperative PR [GB]
• Genre Doommetal, Gothic metal

Tracklist

01. Vessel to Nowhere
02. The Infinite Tower
03. Crystal Bridge
04. Emerald Mirror
05. Architect of Disorder
06. Nomad

De Spaanse band Hela, vernoemd naar de Noorse godin van de dood en reizigers door rijken van schaduw en verdriet, werd in 2012 opgericht in Elche, Spanje. Ze maakten al snel naam in de doom metal-scene met hun debuutalbum Broken Cross (2013). Hun ster rees verder met hun tweede en derde album - Death May Die (2017) en Vegvísir (2019) - waarbij hun geluid zich op een natuurlijke en organische manier ontwikkelde. Trends en mode zijn voor Hela altijd irrelevant geweest, hun reputatie is gebaseerd op eerlijke expressie en een voelbare passie voor de muziek die ze maken.

Met de nieuwe zangeres Raquel Navarro, die haar sublieme, dromerige stem toevoegt aan de meest emotionele muziek van de band tot nu toe, is Hela klaar om album nummer vier A Reign To Conquer te presenteren. Het is tevens mijn kennismaking met deze band.

Het openingsnummer Vessel To Nowhere begint op een onheilspellende manier, met donkere, koude en krachtige akkoorden, voordat meeslepende melodieën en warme, menselijke zang die ontmoedigende buitenkant doorbreken. Dreigende verhalende passages geven de nodige zwaarte, terwijl de lead-gitaar ingetogen, melodieus, maar helemaal raak is. The Infinite Tower introduceert een zekere lichtvoetigheid, een etherische sfeer, gebracht door een rustig drumritme, opnieuw die ingetogen lead-gitaar, en (aanzwellende) vocalen. Melancholie is toch wel het beste woord dat bij deze muziek past. Ik houd er van!

Crystal Bridge laat in vocaal opzicht een overweldigend krachtig refrein horen, terwijl de muziek redelijk ingetogen blijft. De muziek van Hela is zelden heavy, eerder betoverend, verhalend, meeslepend. De term metal past hier eigenlijk niet, maar doom is zeker van toepassing, al is het dan wel een behoorlijk melodieuze variant. Ter vergelijking denk ik aan een latere The Gathering, waarbij ook de nadruk lag op de liedjes, en zeker niet op een metal-gehalte.

Vooral afsluiter Nomad duwt me die kant op met z'n gelaagdheid, meerstemmige zang en wat toetsen-achtig instrumentarium. Na een paar keer luisteren gaat het album echt leven, en vallen de geschilderde plaatjes op hun plek. Fraai album, en een fijne zangeres!