Lyonite - EP 2010

• BandLyonite [NL]
• TitelEP 2010
• Release datum2010
• LabelEigen beheer

Tracklist

Fates Deceit
The Last Day
Deluded Masquerade
City Lost

De drummer (Mathijs Westra), de toetsenist (Maikel Pang Atjok) en één van de gitaristen (Jornt Wagenaar) van een geflopte schoolband besloten met elkaar verder te gaan om een metalband op te richten. De drie heren hadden van meet af aan een duidelijk doel voor ogen: melodieuze metal met een progressieve inslag. Mainstream was daarbij een woord dat ze wilden vermijden. Toen begon de zoektocht naar een bassist(e) en een zanger(es). Al snel werd Ale Strooisma als bassist gevonden, vlak daarna ook meteen een bandnaam: Lyonite. Hiermee werd een solide basis gelegd en werd, ondanks het ontbreken van zang, gewerkt aan de muzikale richting en materiaal. Claudia Edwards van Muijen werd na een tijdje zoeken de zangeres van de band. In december 2010 werd de eerste EP uitgebracht, simpelweg Lyonite getiteld. Inmiddels wordt er hard gewerkt aan nieuw werk, ondertussen wordt hier deze EP nog even besproken.

De vier tracks die het (figuurlijke) schijfje sieren laten zich eenvoudig omschrijven. Haal alle clichés maar uit de kast waar het om female fronted melodieuze metal gaat, Lyonite (zowel band als EP) voldoet er helemaal aan. De toegankelijke riffs, het zeer aanwezige toetsenwerk, de groovy ritmesectie, en uiteraard de engelenzang, de bekende ingrediënten zijn allemaal aanwezig. Maakt dat Lyonite tot een band zonder bestaansrecht? Op zich niet, maar je zult toch wel met iets eigens op de proppen moeten komen om je te onderscheiden van de massa. Lyonite probeert dat door wat progressieve invloeden in hun muziek toe te laten.

Fates Deceit is van de vier tracks nog de klassieke opener, die de boel op spanning moet zetten. Dan gaat het los met The Last Day (overigens opnieuw met gesproken intro). Na deze eerste track vallen me twee dingen op: ten eerste dat de muziek die ten gehore wordt gebracht niet heel bijzonder is. Ten tweede dat de zang van Claudia nog erg “jong” klinkt, wat aan de dunne kant en (nog) niet heel veel power. Wel heel leuk zijn de diverse overgangen, misschien toch iets verrassends binnen deze muziek. De progressieve invloeden zitten 'm toch vooral in het toetsenwerk, en eventueel in de gecombineerde solo's van toetsen en snaren (ook de bas!).

Deluded Masquerade opent als de verplichte ballad van de EP. Gelukkig krijgt het naarmate het nummer vordert wat meer ballen, helaas blijft het een nummer dat wat vervelend traag aan me voorbij trekt. Toch ook hier wel weer een dik pluspunt: het fraaie gitaarwerk, behoorlijk uitgewerkte solo's. Als laatste krijgen we dan City Lost voorgeschoteld, het stevigste en meest progressieve nummer van de EP. Het opent met een Oosters getint riedeltje, dat gedurende het nummer leuk wordt vastgehouden. De basis van deze track lijkt me wat heavier dan van de voorgaande. Ook wordt er wat uitgebreider geëxperimenteerd met overgangen en ritmes.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat gaandeweg de EP, Lyonite me toch wel enigszins heeft weten te overtuigen en mijn eerste scepsis deels heeft weggenomen. Het lijkt er op dat wanneer Lyonite de schroom van zich af weet te gooien en wat meer lef toont en meer gewaagd voor de dag durft te komen, dat dan de band het best tot zijn recht komt. Het kost misschien nog even wat tijd om de veilige muzikale havens achter zich te laten en meer buiten de platgetreden paden van de melodieuze-metal-met-zangeres te treden, maar ik denk dat er zeker toekomst in Lyonite zit. Iets meer spannende muziek en een zangeres die nog kan groeien. De basis is namelijk aanwezig: deze heren en dame weten namelijk wel hoe ze liedjes kunnen componeren. Ik vind alleen dat het er op deze EP (nog) niet echt uit komt. De voorbeelden van de bekendere Nederlandse namen in dit genre liggen er soms wel erg dik bovenop. Overigens wel nog een pluim voor de productie: lekker helder toegankelijk geluid.