Demilich - Nespithe [reissue]

• BandDemilich [FI]
• TitelNespithe [reissue]
• Release datum2025
• LabelSvart Records [FI]
• Genre Deathmetal

Tracklist

01. When the Sun Drank the Weight of Water
02. The Sixteenth Six-Tooth Son of Fourteen Four-Regional Dimensions (Still Unnamed)
03. Inherited Bowel Levitation - Reduced Without Any Effort
04. The Echo (Replacement)
05. The Putrefying Road in the Nineteenth Extremity (...Somewhere Inside the Bowels of Endlessness...)
06. (Within) The Chamber of Whispering Eyes
07. And You'll Remain... (In Pieces of Nothingness)
08. Erecshyrinol
09. The Planet That Once Used to Absorb Flesh in Order to Achieve Divinity and Immortality (Suffocated to the Flesh That It Desired...)
10. The Cry
11. Raped Embalmed Beauty Sleep

Nespithe is een beetje een cultplaatje geworden. Ik zie het zelfs op tiktok voorbij komen bij trotse, jonge metalheads die hun spaarvarkentjes hebben stukgeslagen op een willekeurige platenbeurs. Dan weet je dat je marginale bandje een kleine revival beleeft.

De vraag is of het die status ook echt kan dragen. Zelf was ik het eerlijk gezegd bijna vergeten. Het kwam uit in een tijd dat de grote namen uit de deathmetal alweer klaar waren met 'oltskoel des' en zich gingen richten op innovatie van hun eigen geluid. Sommigen slaagden daarin, velen niet. Een enkeling hield vast aan datgene waar ze voor op aarde zijn gezet en dat is in hindsight ook alleen maar te prijzen. Ieder zijn ding. Deathmetal werd midden jaren '90 nagenoeg dood verklaard en anno 2026 lullen puistenpubers die gitaarlijntjes nadoen op tiktok over bands die menig metalhead uit die tijd alweer vergeten was. Het kan verkeren.

Demilich sprong dus wat laat op de trein. Dat is op zich geen probleem omdat de band toch wel iets aparts probeert. En qua sfeer is het best aardig wat Demilich doet. Het pakt een beetje de horror van Beherit en koppelt dat aan technisch bedoelde doodsmetalen motiefjes. Het levert een wat eigenaardige collage van geluidspassages op, maar compositorisch gezien is het een beetje een janboel. Het gaat allemaal nergens naartoe. Een ongebreidelde barrage aan rifferij dat op de vierkante centimeter wordt afgetikt door een stuurse ritmemachine. De aan de vroege Beherit herinnerende vocalen geven het geheel een spookachtig sausje.

Voor wie een deep dive doet in de wereld van de oorspronkelijke deathmetal, is Demilich een leuke, zij het wat rommelige stop. Stiekem denk ik dat de wereld hier verder ook niets aan mist. Maar toch even: de jaren '90 waren prachtige jaren om mee te mogen maken en vandaar dat ik het plaatje toch hoger waardeer dan het eigenlijk verdient. Alhoewel: wie ben ik om jeugdige tiktokkers die hier hard op gaan de maat te nemen?