Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Cowboys From Hell - Running Man

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 14-01-2019

Tracklist

01. Brechstang
02. Running Man
03. First Song
04. Speeed of Sound
05. Wicked Game
06. Urbi Et Orbit
07. The Slope
08. It'll Be Fine
09. Vintage Babe

Na Monster Rodeo in 2008 en Big Fish in 2012, brengt Cowboys From Hell ons eind 2018 hun derde album Running Man. Ik had nog nooit van dit gezelschap gehoord, en de kennismaking is ook alles behalve vanzelfsprekend. Want zoals wel vaker vraag ik me af wij hiervoor het geschikte medium zijn. De muziek die ik krijg voorgeschoteld doet me nog het meest denken aan improvisatie-jazzrcok of fusion; al dekt zelfs dat niet de volledige lading denk ik. O ja, dan is de muziek ook nog instrumentaal, en komt er geen gitaar in voor.

De drie Cowboys From Hell rijden door de Zwitserse en Europese landen als luide en wilde instrumentale virtuozen in het wilde westen, zich niks aantrekkend van geldende muzikale conventies. De drie muzikanten doorbreken alle clichés, denken out of the box, en malen er niet om of dampende funk-grooves, rokende rock-kanonnen of bubbelende elektronica passen in hun improvisatie-corset. Ze doen het gewoon. Het resultaat is onafhankelijke muziek, gekenmerkt door onstuitbare humor, tomeloze energie en ongebreideld speelplezier.

De experimenteerdrift spat er van af, en ik vermoed dat de heren zelf ongelooflijk veel plezier hebben bij het bedenken en spelen van hun muziek. Omwille van een eventuele bespreking heb ik me proberen te verdiepen in het album Running Man, maar kom al gauw tot de conclusie dat dit niet aan mij besteed is. Ik hoor zo af en toe wel fraaie, groovende passages voorbij komen, en ik snap ook het kwalitatief hoge gehalte wel. Energiek is de muziek zeker ook. Maar deze muziek raakt me niet, zowel qua invulling als qua sfeer. Misschien een keer lekker voor bij de open haard op een donkere avond, maar dat is het dan ook wel. Meer dan ooit geldt: luister en oordeel zelf!

Christoph Irniger - tenor-saxofoon, effecten

Marco Blochinger - basgitaar, effecten

Chrigel Bosshard - drums, percussie