Mayhem - Liturgy Of Death

• BandMayhem [NO]
• TitelLiturgy Of Death
• Release datum06-02-2026
• LabelCentury Media Records [DE]
• PromotorOktober Promotion [DE]
• Genre Black metal

Tracklist

01. Ephemeral Eternity
02. Despair
03. Weep For Nothing
04. Aeon's End
05. Funeral Of Existence
06. Realm Of Endless Misery
07. Propitious Death
08. The Sentence Of Absolution
09. Life Is A Corpse You Drag [bonus]
10. Sancta Mendacia [bonus]

Mayhem blijft ook heden ten dage een controversiële naam. Niet vanwege het roemruchte verleden rondom de dood van Euronymous en Dead, maar temeer omdat poortwachters vinden dat of a) de band niet meer mag bestaan want geen Dead en Euronymous of b) Mayhem natuurlijk veel te bekend is en dus geen echt zwartmetaalorkest kan zijn of c) allebei.

Hoe dan ook, Liturgy Of Death is wat mij betreft wel een enorm groeialbum. Het illustreert dat het Noorse Mayhem, ook wel aangeduid als The True Mayhem, niet snel de gemakkelijke weg kiest. Sinds de wederopstanding na Euronymous' dood kwam de band vanaf de venijnige EP Wolf's Lair Abyss uit 1998 steevast met hele verschillende werkstukken op de proppen. Dat zal eveneens bijdragen aan de controverse, maar ik heb het zelf altijd wel interessant gevonden. Eigenlijk vond ik alleen Chimera uit 2004 echt teleurstellend.

Sinds 2012 opereert Mayhem met dezelfde line-up. Die line-up heeft zanger Atilla Csihar als meest in het oor springend. Met een beetje fantasie kun je wel zeggen dat de band sinds Esoteric Warfare uit 2014 de verschillen per album wat kleiner laat zijn, maar wie goed luistert hoort belangrijke accentverschuivingen. Brengt ons bij Liturgy Of Death waarop moderne dissonanten, vlammende blastpassages en enkele sfeerverhogende additieven een innige dans met elkaar uitvoeren waarbij meer dan ooit de focus op de compositie is komen te liggen. Kort gezegd: het album is relatief pakkend.

Met een even triomfantelijk als macaber intro schiet Ephemeral Eternity uit de startblokken. Garm van Ulver is ingevlogen om hierop wat mee te galmen waarmee heel even de knipoog naar de jaren '90 gegeven wordt om vervolgens razendsnel weer in de troosteloze bruutheid van de eenentwintigste eeuw ingetrokken te worden. Het wervelende Despair is daar een klinkend voorbeeld van. Met een op hol geslagen Hellhammer die alles uit de kast trekt om ons van zijn welhaast onaantastbare status binnen het extreme genre te overtuigen. De plooibare vocalen van voorman Attila laten zich moeiteloos dragen door het door Hellhammer opgejaagde spel. Soms net zo galmend als Garm en veel vaker gifspuwend als altijd en dan nog alles wat er tussenin zit. Wat is er dan zo anders, Ed? Het is de gedrevenheid, het gepassioneerde dat harder is opgeschaald dan anders.

Het afwisselende Weep For Nothing geeft ruimte aan de gitaristen Teloch en Ghul die echt een stevige brug slaan tussen traditioneel zwartmetaal slachtwerk en het moderne tegendraadse dat door bands als Deathspell Omega en Svartidauði gemeengoed is gemaakt. Daarna staat slavendrijver Hellhammer weer op om het gezelschap door de woeste hagelstormen van het eruptieve Aeon's End te loodsen. Het nummer wordt extra smerig door de verdorven boodschap op misselijke wijze door Attila over de menigte wordt uitgekotst. De melodieuze solo in het midden vormt dan nog eens een verrassend contrast.

Het lichtere Funeral Of Existence brengt ons terug bij het decor van De Mysteriis Dom Sathanas. Het doet een klein beetje denken aan Life Eternal. Of het bewust is weet ik niet, maar ik vind het een alleraardigste toevoeging. Zeker in combinatie met de modernere inslag. Realm Of Endless Misery raast daarna weer als een horde woeste barbaren bijlenzwaaiend over het slagveld. Met bezwerende vocalen voor de lugubere ondertoon en enkele licht melodieuze accenten voor een de ongemakkelijke tegenstelling.

Propitious Death trekt dezelfde lijn door, om vervolgens via verschillende tempowisselingen wat andere accenten te leggen. Het nummer lijkt daardoor wat technischer en een beetje proggy te worden. Heel voorzichtig wijs ik wat naar Voivod voor een sluimerende referentie. Als hekkensluiter start The Sentence Of Absolution net zo triomfantelijk als de eerder besproken opener. De terechte epische afsluiter die welhaast heroïsch over het wegstervende strijdgewoel heenkijkt en de overwinning op meeslepende wijze claimt. Met deze energie mag Mayhem nog lang doorgaan. Tel daarbij op de fraaie klaphoes plus boekwerk wat bij het vinyl geleverd wordt, en je hebt een release om "U" tegen te zeggen.