Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Monkey3 - The 5th Sun

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 26-10-2013

Tracklist

01. Icarus
02. Suns
03. Birth Of Venus
04. Pintao
05. Once We Were..
06. Circles
07. The Ship (bonus)

Monkey3 is in 2001 ontstaan in Lausanne, Zwitserland, vanuit een jamsessie-achtige sfeer. De muzikanten hebben zich sterk laten beïnvloeden door zowel bands met een psychedelische inslag (Pink Floyd, Led Zeppelin) als stonerrock (Black Sabbath, 35007, waar op het debuutalbum nog een nummer naar vernoemd is). Door de jaren heen wordt de oorspronkelijke instrumentale stonerrock van Monkey3 steeds meer gedomineerd door de psychedelische aspecten en progressieve invloeden dan door de pure heavy rock. Ook een vleugje spacerock is de band niet vreemd, getuige albumafsluiter Circles. Maar niet op de zaken vooruitlopen en maar eens horen hoe die lijn zich ontwikkelt op het alweer vijfde album van de band: The 5th Sun.

Overigens wil ik voor ik aan The 5th Sun begin even een kleine (nou ja...) zijsprong maken. Monkey3 heeft in de loop der jaren al aardig wat naam gemaakt onder de liefhebbers. Ook in Nederland, zo stond de band in 2009 al op Roadburn bijvoorbeeld. Een gedeelte van de aantrekkingskracht heeft Monkey3 bij mij opgewekt door het op zeer eigenzinnige wijze coveren van bekend werk. Zowel op reguliere albums, als bonussen, b-kanten van singles enzovoort heeft de band uiteenlopende nummers gecoverd, van Once Upon A Time In The West tot Electric Funeral (Black Sabbath); en er zelfs een heel album, Undercover, aan gewijd.

Ook de eerste single van The 5th Sun, Birth Of Venus, bevat als b-kant weer een cover: Zero The Hero (oorspronkelijk van het verguisde Black Sabbath album Born Again met Ian Gillan op zang). Opvallend daarbij is dat voor de covers over het algemeen gebruikt wordt gemaakt van gastvocalisten (zoals ook op het undercover album het geval was), zo ook hier: Niklas Sjberg van The Graviators mag proberen in de voetsporen te treden van Ian Gillan, een zware kluif lijkt me. Ik heb het resultaat helaas nog niet gehoord, Zero The Hero staat niet op het album. De digipackversie bevat overigens nog wel een bonustrack, daar staat als zevende nummer The Ship op.

Hoe dan ook, de overige zes tracks op het reguliere album zijn absoluut alleen al de moeite waard. Vanaf de lange, uiterst sfeervolle en ingenieus opgebouwde opener Icarus zit ik meteen helemaal in het album. Meeslepend is hier wel het goede woord denk ik, waarbij je door middel van de afwisseling tussen beukende stukken, opzwepende passages met haast herkenbaar toetsenwerk, gevoelige intermezzo's, slepende gitaarsolo's en al dan niet verwachte wendingen doorheen verschillende emoties geloodst wordt. Icarus doet vooral denken aan jaren '70 progrock, waar ik dan namen bij wil halen als Yes, Genesis en Emerson, Lake & Palmer. Een kwartier van puur muzikaal genot!

En dat is dan nog maar het (overrompelende) begin. Dat de band het rocken ook nog niet verleerd is laten ze horen met Birth Of Venus. Natuurlijk horen we ook hier weer proggy, relaxte passages, maar daarnaast ook ronkende en groovende stoner met een heerlijke psychedelische vibe. Ook op mijn favoriet van het album, Once We Were... horen we alle genoemde, en inmiddels vertrouwde, ingrediënten weer terug. De toetsen weten hier af en toe een wat Oosters sfeertje te creëren, waar overheen het gitaargeweld kan excelleren. Extra sfeer wordt nog toegevoegd door het gebruik van een vervormd, spacy stemgeluid, dat een enkel keertje heel subtiel doorkomt. De subtiele percussie halverwege werkt ook absoluut (Oosterse) sfeerverhogend, naar het einde toe wordt ook nog een zwaar vervormde schreeuw ingezet; een beetje spooky wel. Dit nummer doet me bij vlagen ook wel denken aan The Doors.

Tja, ik denk uiteindelijk dat je voor dit soort muziek, die vooral gebaseerd is op de sfeer, gevoelig bent of juist niet. Bij mij blijkt het in elk geval te werken. Verder zit de muziek ook gewoon heel slim in elkaar, , met veel laagjes, en de juiste afwisseling tussen opzwepende en meeslepende elementen. De nummers hebben elk voor zich een herkenbaar jaren '70 progressief geluid als basis. Liefhebbers weten wat ze te doen staat. Mensen die Monkey3 nog niet kennen maar wel benieuwd zijn naar sferische, psychedelische rock met prog-elementen, dit alles in een eigentijds jasje, vinden met The 5th Sun een prima instapmoment.

Walter - drums

Picasso - bass

Boris - guitar

dB - keyboard