Gluttony - Eulogy To Blasphemy

• BandGluttony [SE]
• TitelEulogy To Blasphemy
• Release datum13-03-2026
• LabelFDA Records [DE]
• Genre Deathmetal

Tracklist

01. Intro
02. All These Trees Are Gallows
03. Hung From Entrails
04. Excoriation Thrall
05. Eulogy to Blasphemy
06. Awoken in Autopsy
07. A Face Devoured by Rats
08. Corpses Eating Corpses
09. Threshold to Nonexistance
10. A Haunting Wordless Choir
11. Immured by Rotting Corpses
12. Burn [King Diamond cover] [bonus]

Gekropen uit een naamloos graf in 2009 bracht Gluttony (met driekwart van My Own Grave in de bezetting) hun debuutdemo Coffinborn uit in 2012 en de EP Eaten Alive in 2013. Het debuutalbum Beyond The Veil Of Flesh werd uitgebracht in 2014, gevolgd door de split CD met de landgenoten van Sordid Flesh in 2016; indertijd mijn kennismaking met deze band. Daarna volgden nog Cult of the Unborn (2018) en Drogulus (2020).

Nu is er Eulogy To Blasphemy, waarop Gluttony (één van de zeven hoofdzonden: vraatzucht) vrolijk doorgaat waar de band gebleven was. Dit is echt zo'n band die enorm stijlvast is - net zo solide is ook de bandbezetting trouwens. Het wordt (voor mij) steeds moeilijker om enthousiast te schrijven over een band die je echt te gek vindt, maar eigenlijk dertien in een dozijn muziek maakt. Ik bedoel: hoeveel typisch Zweedse HM-2 buzzsaw gitaargeluid old school death metalbands kun je hebben, en nog leuk vinden ook?

Het begint allemaal met een sinister pianogeluidje en onheilspellende menselijke(?) stemmen, voordat Gluttony losbarst met de volvette grooves van All These Trees Are Gallows. Daarna is er geen houden meer aan de parade van HM-2 gitaarriffs die voorbij trekt. Vooral titelnummer Eulogy To Blasphemy raast als een malle aan je voorbij, al zijn wat langzamere, meer swingende stukken nooit ver weg. Goed voor de afwisseling, perfect voor de dreigende atmosfeer.

Want boven alle pakkende elementen is Eulogy To Blasphemy vooral een duister album, als ware het een soundtrack voor een nog te schrijven horror-film. Het zal niet verbazen dat mijn voorkeur daarbij uit gaat naar de slopend-tragere en meest dreigende passages. Trouw aan de paden die ooit zijn platgewalst door bijvoorbeeld Entombed en Grave, gaat Gluttony daar nog eens verwoestend lomp overheen met hun uitvoering van die klassieke death'n'roll. Met de eigen versie van de King Diamond cover Burn als slagroom op de taart.