Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Nihili Locus - Lyaeus Nebularum

Gepost in Reviews door Edwin Enklaar op 13-08-2018

Tracklist

01. Memoriam Tenere
02. Silvara
03. Memoriam Tenere (Rigor Mortis)
04. Ancient Beliefs Forgotten
05. Deathly Silence Nebulae
06. Gloomy Theatre of Ruins
07. Canto (of a Nightly Jewel)
08. Dance of the Crying Soul
09. ...Advesperascit...
10. Buio/XII Touches
11. Tectum Nemoralibus Umbris
12. Lugubri Lai
13. La Notte Eterna

Nihili Locus startte haar carrière in het Italië van 1989 alweer. Destijds noemde de band zichzelf OMICIDIO (met hoofdletters ja) en brachten onder die naam een demo uit. Na de naamsverandering in Nihili Locus volgden er nog wat demo's en een EP alvorens weer in de vergetelheid te verdwijnen. Vanaf 2008 is Nihili Locus weer actief en dat leidde in 2010 in de vorm van Mors zelfs tot een heus album. De stilte volgde daarna opnieuw.

Lyaues Nebularum is een compilatie van het vroege werk uit de jaren '90. Stilistisch is dat precies datgene wat je van een band die bestond in de schaduw van Mortuary Drape mag verwachten; uitgesponnen doom/death met een klein zwart randje eromheen.

Qua tracklist lijkt het heel erg op een compilatie die onder de titel Nihili Locus twee jaar geleden al verscheen. Maar dat mag de pret niet drukken voor diegene die de onontgonnen kronieken van de Italianen ontgaan is.

Het repertoire bestaat dus uit langgerekte composities die soms alle kanten opschieten. Onvaste, ijle toetsenpartijen zijn er om het één en ander een spookachtig karakter mee te geven. De ietwat archaïsche opnamekwaliteit is charmant als je met heimwee terugdenkt aan de jaren waarin de extremere metalsoorten nog in ontwikkeling waren.

Het is onduidelijk wat Nihili Locus aan die geschiedenis heeft toegevoegd maar aardig om zo nu en dan te luisteren is het zeker. Je hart moet echter wel uit nostalgisch zwartgeblakerd hout zijn gesneden.

Massimo Currò - Bass

Roberto Ripollino - Drums

Mauro Veronese - Guitars

Valeria De Benedectis - Guitars

Bruno Blasi - Vocals