Loading
Deze site maakt o.a. gebruik van social media websites. Deze sites kunnen cookies gebruiken waar wij geen controle over hebben. Wettelijk zijn wij verplicht hier toestemming voor te vragen. Klik hiernaast op accepteren als je gebruik wil maken van alle mogelijkheden. Wil je meer weten over onze cookies, klik dan hier.

Promethean Misery - Tied Up With Strings

Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 26-10-2018

Tracklist

1. Distance Cradle
2. The Devil's Herd
3. Hell's Massacre
4. Paperless Face
5. Tomorrow We'll Be Kings
6. In Winter, We Are Lost
7. The Feed

Promethean Misery is het geesteskind van de Australische Samantha Kempster. Deze multi-instrumentaliste en zangeres is onder anderen mede-oprichtster van de doomdeath metalband Myraeth uit haar thuisland. Daarnaast bestiert ze dus volledig haar eigen band, want behalve dat ze alle instrumenten zelf bespeelt, en zingt, is ze ook in haar eentje verantwoordelijk voor het schrijven, opnemen en produceren van al het materiaal van Promethean Misery.

De eerder dit jaar verschenen single In Winter, We Are Lost was dus mijn kennismaking met dit multi-talent en haar muziek. En inderdaad, ik herhaal hier simpelweg en letterlijk wat ik toen over de muziek schreef, gewoon omdat ik blij ben dat die track geen toevalstreffer is gebleken. Want inmiddels is er het album Tied Up In Strings, nog eens zes tracks met van die prachtige, uitermate sfeervolle melodieuze doom metal.

Heerlijk melancholiek, regelmatig behoorlijk ingetogen, waardoor het element metal uit de omschrijving kan worden weggelaten, maar toch zo meeslepend en gevoelig; echt helemaal raak wat mij betreft. De eenvoudige, maar doeltreffend gevoelige zangstem van Samantha ligt als een comfortabele deken over de intens klinkende doom. Opgesierd met (veel) piano en strijkers is dit niet de meest heavy muziek, laat staan metal, maar daarom niet minder mooi in mijn beleving.

Wat de muziek van mevrouw Kempster nog extra bijzonder maakt, is dat er geen gitaar in voorkomt! Naast de genoemde instrumenten en zang horen we uiteraard wel 'gewoon' een ritmesectie; maar wat normaal gesproken voor gitaarriffs en -leads moet doorgaan wordt hier gespeeld door middel van een nadrukkelijk distorte viool! En dat levert toch echt een bijzonder - en wat mij betreft enorm aangenaam! - geluid op. Luister bijvoorbeeld maar eens naar (het begin van) Hell's Massacre hoe prachtig dat instrument dit soort muziek kan voortbrengen. Sowieso vind ik dit een sterk opgebouwde track, zeker een favoriet (naast In Winter, We Are Lost natuurlijk). Overigens komt ook in The Devil's Herd een heerlijk duistere sfeer (en geluid) naar voren.

Een heel enkele keer betrap ik me er op dat een nummer net iets te lang of eentonig voortkabbelt, zo vind ik Tomorrow We'll Be Kings persoonlijk niet zo heel sterk. Maar daar staat gelukkig zo veel moois tegenover. Het begint momenteel serieus herfst te worden, de bijbehorende soundtrack heb ik al paraat!

Samantha Kempster - all instruments and voices