Visceral Evisceration - Incessant Desire For Palatable Flesh [reissue]

• BandVisceral Evisceration [AT]
• TitelIncessant Desire For Palatable Flesh [reissue]
• Release datum23-01-2026
• LabelHammerheart Records BV [NL]
• Genre Doomdeath

Tracklist

01. (I Am) Enarmoured of Dead Bodies
02. At the Epicurean Gynaecologist
03. Muse Perverse
04. Knee Deep in Blood I Wade
05. Chewing Female Genital Parts
06. Tender Flesh... On the Bier
07. Gangling Menstrual Blood-broth for Supper

Visceral Evisceration uit Oostenrijk was midden jaren '90 een van die vele bands die - internationaal - als death metalband ging experimenteren met doom en gothic metal-invloeden. Denk daarbij niet alleen aan dat roemruchte Engelse Peaceville-trio, maar bijvoorbeeld ook aan een Nederlandse band als The Gathering. De inzet van een zangeres en atmosferische elementen zijn zeker overeenkomsten.

Incessant Desire For Palatable Flesh was het enige album dat de band ooit uitbracht, dat nu volledig geremasterd opnieuw het levenslicht gaat zien. Blijkbaar is de oorspronkelijke versie al lang niet meer verkrijgbaar; bovendien verschijnt het nu ook voor het eerst op vinyl!

Het onderscheidende verschil met tijd- en genre-genoten zit 'm zeker in thematiek en teksten. Waarschijnlijk heeft de band dezelfde medische pathologieboeken tot hun beschikking gehad als bijvoorbeeld Carcass. Vooral geïnteresseerd in verminking, kannibalisme en nog meer verminking, zijn ze nauwelijks te onderscheiden van Regurgitate, Vomitory of het eerdergenoemde Carcass in hun vroege gloriedagen. Tenminste, als je alleen de teksten leest en niet naar de muziek luistert.

Voor die tijd (we schrijven 1994) was dit ongetwijfeld een van de meest eigenwijze, meeslepende en meest spookachtig mooie 'extreme' metal-albums. Simpel gezegd: dit is ambachtelijke doom /death metal in de beste muzikale traditie van de in de eerste alinea genoemde bands.

Langzame, meeslepende riffs, aangevuld met kristalheldere leadgitaar, acrobatisch drumwerk, cleane en grommende mannelijke zang, en een van de meest pakkende en prachtig klinkende vrouwelijke vocalisten die er zijn, smelten samen tot een verleidelijke sfeer van paradoxale schoonheid.

Hoe kun je de tegenstelling tussen zulke overweldigende doom-schoonheid en de morbide overdaad aan groteske beelden die de teksten van deze band kenmerken, überhaupt rijmen? Smerigheid en schoonheid zo verenigd.... Uiteindelijk zul je tot de conclusie komen dat ze hun eigen weg hebben gebaand, waarbij het korte bestaan van de band zeker bijdraagt aan de ontstane cult-status.