Logic of Denial - Necrogenesis
- Logic of Denial [IT]
- Necrogenesis
- 2010
- The Spew Records [IT]
Tracklist
1. Black Winds (02:01)
2. Shrines of Depravity (03:56)
3. Nistagmo (03:34)
4. Dissect My Faith (03:20)
5. A Path in Grief (03:17)
6. Aeons (01:36)
7. Yog Sothoth (05:17)
8. Gore Bless You All (03:31)
9. Leechlike (03:01)
10. Last Days (03:53)
De voor mij nieuwe band Logic of Denial is eind 2006 opgericht te Reggio Emilia (Parma), Italië, als voortzetting van het mij evenmin bekende Collapse. Het kostte in eerste instantie wat moeite om een stabiele bezetting bij elkaar te houden. Maar gitarist Alle en zanger Matt (klaarblijkelijk de basis van de band) gaven niet op en hebben inmiddels met bassist Ventu en drummer DannyBlast een vaste ritmesectie gevonden. Door de jaren heen zijn er eigenlijk alleen in het thuisland optredens gedaan met vooral Italiaanse bands. Eerder al werden in diverse bezettingen twee demo's opgenomen, in 2006 en 2008, in 2009 is het debuut Necrogenesis opgenomen. Met een stabiele line-up en deze cd op zak is Logic of Denial er aan toe om ook buiten de landsgrenzen hun kunsten te gaan vertonen.
De cd lijkt van start te gaan met een rustig, kerkelijk aandoend intro. Echter na dertig seconden slaat het al om in een lekker slome death metal stamper, instrumentaal, derhalve stiekem toch een intro? Ja dus, want na exact twee minuten gaat dit intro weer over in het eerste echte nummer van de cd, Shrines of Depravity. Nu gaat Necrogenesis pas goed van start en krijgen we een goede indruk van wat de band te bieden heeft. Dat is voornamelijk snelle, brute old school death metal. Op hol geslagen drumbeats met regelmatig double bass, daarnaast een bassist die mede zorgt voor een goede basis, snel en fel gitaarwerk en een behoorlijk diepe grunt staan allemaal op het menu. Ter aanvulling horen we regelmatig een gitaarsolo en tweede vocalen voorbij komen. Hiermee zijn de meeste tracks op deze cd wel behoorlijk getypeerd.
Totdat we zijn aangekomen bij nummer zes Aeons. De tweede helft van de cd begint als het ware opnieuw met een intro, want op een andere manier kan ik dit stukje soundscape niet verklaren. Het dient als het ware als intro voor de volgende track Yog Sothoth (een naam ontleend aan een figuur uit werk van H. P. Lovecraft). Dit nummer is overigens mijn favoriet van dit schijfje, het is het logste, lompste nummer, en ligt lekker zwaar op de maag. Het doet mij wel enigszins denken aan het tragere werk van de oude Morbid Angel. Het wijkt qua tempo wel redelijk af van de rest van de nummers, deze is namelijk lekker traag. Het is eigenlijk het enige nummer op deze cd dat helemaal down-tempo is, en eerlijk gezegd komt dat de variatie wel ten goede, aangezien de rest van de tracks er op volle of mid-tempo snelheid doorheen worden geramd. Ook de resterende drie nummers van het album liggen in het zelfde old school death metal straatje.
Achteraf kan ik wel concluderen dat de intro's prettige rustpuntjes vormen tussen al het dood metaal geweld. Dat er met acht echte nummers nog geen half uur muziek op Necrogenesis staat is dan ook niet storend, het is eigenlijk precies genoeg zo. Doordat er binnen die nummers niet heel veel variatie zit gaat zo'n korte felle cd ook niet vervelen. Ik vind het overigens wel opvallend dat deze volgens mij nog vrij jonge Italianen kiezen voor deze stijl, met bijbehorende productie. Dat houdt wat mij betreft in dat aan die productie nog wel wat gesleuteld had mogen worden, met name het drumgeluid had beter gekund, en juist die staat behoorlijk op de voorgrond. Al met al luistert de muziek op deze cd toch wel lekker weg. Ach, voor een debuut van zulke jonge honden is het zeker niet slecht, en mogelijk kunnen ze ook nog werken aan een iets meer eigen gezicht. Dat dat (nog) ontbreekt is binnen dit genre ook niet zo vreemd.