DaKryA - Crime Scene

• BandDaKryA [GR]
• TitelCrime Scene
• Release datum2010
• Label279 Productions [GR]

Tracklist

01. The Charlatans
02. Blind Man's Bluff
03. Scaremongering
04. The Urban Tribe
05. Camouflage
06. Phantasmagoria
07. Inertia
08. Dramatis Personae
09. A Dreadful Sidescene

Theatrical metal is iets waar ik nog totaal niet bekend mee ben, maar wat me zeer interessant leek. En interessant is ook het juiste woord voor deze muziek. Het komt zo nu en dan een beetje verward en freaky over, maar dit zorgt wel voor een heel typisch sfeertje. Al bij de eerste klanken proef ik de sfeer van deze band. Ergens doet het me denken aan een soort spookachtige kermis. Een interessant thema voor een metalband. Ik laat me maar verrassen. Het eerste nummer ‘The Charlatans’ begint lekker speels en onschuldig om vervolgens over te gaan op een stuk bruter werk. De zangeres verrast me: haar stem lijkt geknipt voor dit genre, erg mysterieus en toch speels. Alhoewel het circusthema eerst een beetje kinderlijk overkomt is deze muziek duidelijk geen kinderspel. Hoe bestaat het, dat brute metal zo goed hierbij kon passen! Erg goed, merken we wel weer. Ik ben nu al onder de indruk!

Blind Man’s Bluf begint en we horen een soort kermisorgel, en weer waan ik me in mijn kindertijd in het reuzenrad, totdat de gitaren en drums zich ermee gaan bemoeien. Dit nummer lijkt op zich minder chaotisch te zijn als het vorige, en dat vind ik helemaal niet erg. Het heeft een erg meeslepend deuntje en ik betrap me erop dat ik zowaar met het refrein mee zit te zingen. Deze muziek blijkt dus niet zo ingewikkeld in mekaar te zitten als eerder gedacht! Maar toch duidelijk in elkaar gezet door iemand die weet hoe iets chaotisch goed moet klinken. Erg knap! Scaremongering heeft een soort duister ondertoontje door het nummer lopen, en ik begin me steeds meer bewust te worden dat ik me niet op de alledaagse kermis bevind, maar meer op eentje die al jaren stilstaat en waar de sfeer alles behalve kindvriendelijk is. Dit is typisch een nummer die dat er even inpepert. Niet al te vlot nummer, maar wel met de nodige diepte – en zeker ook het juiste tempo drumwerk, om een spookachtig gevoel te creëren.

Na al de liefelijke intro’s werd het tijd voor iets dat meteen afschrikt en daarna pas over gaat op een wat vriendelijke toon. The Urban Tribe borduurt een beetje voort op het tempo van Scaremongering, en de chaos is ergens ook weer terug. Hoewel het allemaal nog steeds erg onsamenhangend klinkt kan ik wel zeggen dat deze muziek echt wat heeft. Het is alleen moeilijk om precies je vinger erop te leggen. Maar misschien vind ik het hele Halloween thema wel gewoon leuk. Ik kijk naar buiten waar de blaadjes van de boom vallen, en kon me geen beter seizoen of weer indenken om een album als deze te reviewen. De ironie!

Camouflage heeft een erg aanstekelijk en mysterieus sfeertje over zich hangen. Al word ik wel een beetje moe van het melancholiek lage tempo van het hele album tot nu toe. Ja, er zitten hier en daar stukken in waar de dubbele basdrum er even goed tegenaan wordt gegooid, maar er mag van mij een beetje meer variatie in zitten. Een nummer met een beetje ander tempo zou fijn zijn....Afkloppen en verder luisteren maar weer. Wat volgt is Phantasmagoria… weer een hele mondvol! Eén ding is zeker over Dakrya, ze houden van ingewikkelde titels! Ergens word ik nog steeds blij gemaakt door deze muziek dankzij de speelse elementen maar qua tempo is er nog steeds geen verandering, op een brug hier en daar na. Dit is leuke muziek voor de sfeer, maar als je er echt goed naar moet luisteren gaat het al erg gauw vervelen. Hou dat in gedachten bij deze cd; dit is bedoeld als achtergrond muziek!

Het intro van Inertia doet eindelijk eens niet denken aan een kermis! Zouden we hier zowaar een meer doorsnee nummer hebben? Ergens lijkt het erop, maar Dakrya blijft hun typische klank erin houden. De zang komt zwaar verwarrend over en ik vraag me af hoe dat zou moeten gaan bij concerten; zou het publiek überhaupt wel mee kunnen zingen met zo veel partijen tegelijk? En zouden ze het alsmaar wisselende tempo wel bij kunnen houden? Ik vind het al knap als de band het zelf kan... Mijn hoofd tolt inmiddels een beetje van al die verwarrende klanken en ik hoop dat na een paar luisterbeurten de stukjes wat meer op hun plaats vallen.Gelukkig volgt er weer een intro waarbij je niet elke seconde verrast word door een andere toon, want Dramatis Personae wordt ingeleid door een lekker kalme piano, maar ik hoor al gauw genoeg dat ik niet veel van de rest hoef te verwachten. Al zit er halverwege een leuke gitaarsolo die nog een beetje leven in de brouwerij brengt.

We zijn bij de afsluiter aangekomen en het is heel anders dan dat ik had verwacht. A Dreadfull Sidescene is een instrumentaal nummer met een beetje trieste toon. De clown heeft een eenzame dood gestorven, nu valt het doek. Einde verhaal. Anticlimax? Niet per se... ergens vind ik het wel passen. Conclusie is dat Dakrya en dit album echt iets is dat je moet raken. Voor een freaky feestje is het prima achtergrond muziek, maar daarmee is ook alles gezegd. Het begint leuk en speels, maar het verveelt heel gauw. Alle freaky fans, komt dat zien! Alle anderen… blijf maar thuis.