Digitalis Purpurea - Emotional Decompression Chamber

• BandDigitalis Purpurea [IT]
• TitelEmotional Decompression Chamber
• Release datum2010
• LabelAural Music [IT]

Tracklist

01 - Musclebound
02 - Dust Devil
03 - Magic Cube
04 - The Shedding
05 - Fall of Rimmel
06 - Blear
07 - Scotch-Taped Hours
08 - Horror Pleni
09 - Devote
10 - Venus Eclipse

Digitalis Purpurea:

1)De Latijnse benaming voor vingerhoedskruid, een tweejarige plant die veel in siertuinen wordt gebruikt. Deze plant is erg giftig en kent daarnaast ook medicinale toepassingen.

2)Electro/industrial muzikaal project uit Turijn, Italië rond muzikant/programmeur Pi Greco (echte naam Cristian Marovino). Met Emotional Decompression Chamber is dit gezelschap toe aan de derde langspeler. Partner in crime op deze cd is C-Power (Marco Magnanelli).

Aangezien ik geacht wordt cd's te reviewen zal ik mij hier concentreren op optie 2. En om dan maar meteen met de deur in huis te vallen: hoewel deze act gerekend wordt tot de industrial metal is er maar relatief weinig metal aan Digitalis Purpurea. De muziek is vooral veel industrial, electro zou ik zelfs zeggen. Elektronische muziek voert de boventoon, wat weliswaar zeer dansbare muziek oplevert, het metalen aspect dreigt enigszins onder te sneeuwen. Met name het gitaarwerk had wel wat prominenter aanwezig mogen zijn en komt er hier bekaaid van af. Ook de zang krijgt regelmatig wel erg veel ruimte, wat des te jammer is gezien het vette accent van Pi Greco. Denk bij elektronische muziek overigens niet aan uptempo dance of iets dergelijks, de meeste nummers op deze cd zijn behoorlijk langzaam.

De eerste twee tracks Musclebound en Dust Devil zijn nogal toegankelijk, wat bij mij een associatie met het werk van Marilyn Manson oproept. Meer popgerichte nummers, voornamelijk veel elektronica en lijzige “praat”-zang. Op Magic Cube treffen we dan iets wat lijkt op een electrobeat aan, waarbij ik me daarnaast afvraag of de vocalen bewust met zo'n dik accent zijn ingezongen of dat de man van nature zo klinkt. Na een paar nummers bekruipt mij het gevoel dat het tempo wel eens een keer omhoog mag, het wordt nu wel erg eentonig. Dat gaat helaas niet gebeuren, waardoor er voor mij persoonlijk veel te weinig afwisseling in de plaat zit om echt te blijven boeien.

En daarmee ben ik eigenlijk al meteen tot mijn conclusie over deze cd gekomen. De muziek is voor mij te eentonig om lang te blijven boeien. Ook komt het materiaal nauwelijks in de buurt van wat als industrial metal te beschouwen valt. Het is eerder redelijk toegankelijke elektronische muziek, er wordt nauwelijks op gezongen, eerder worden de teksten gesproken of gefluisterd. Klassieke rock/metal elementen zijn nauwelijks aanwezig, gitaarwerk wordt spaarzaam ingezet en geheel in dienst van de composities. Dan kom ik toch nog heel even terug op optie 1 die ik hierboven benoemde: de band Digitalis Purpurea zou wel wat van het gif en de heilzame werking van zijn naamgenoot de plant kunnen gebruiken.