Manuscripts Don't Burn - The Breathing House
- Manuscripts Don't Burn [IT]
- The Breathing House
- 2010
- Aural Music [IT]
Tracklist
1. In The Breathing House
2.Connubium In Solitude
3.Like a Zephir
4.When Uriel Shakes The Soil
5.Invoking Metatron
6.The Iron Dog Protecting The Sea
De Italiaan Davide Tiso is bij liefhebbers bekend als brein achter de avantgardistische metallers van Ephel Duath. In de loop van de tijd besloot hij eens een eigen project op te zetten. Naar eigen zeggen loopt hij al zijn leven lang rond met muzikale ideeën die hij niet kwijt kon in bestaande bands of projecten. Dit leidt dan tot een eenmansproject genaamd Manuscripts Don't Burn, en een bijbehorende (mini-)cd met de titel The Breathing House, waarop dus alle muziek van Davide's hand is en ook door hemzelf is ingespeeld. Uiteraard is de bedoeling van zo'n project dat de muziek geen grenzen erkent, en diverse uithoeken van het muzikale spectrum verkent. Hoewel Davide met zijn band met als uitgangspunt post black metal al aardig op verkenning is geweest heeft hij nu dus bedacht dat hij het ook allemaal wel alleen afkan. Tot aan de productie en de mix toe heeft hij echt alles alleen gedaan, Do It Yourself mentaliteit ten top. Of dat dan ook leidt tot een fatsoenlijk product, waar dus geen invloed of second opinion van wat of wie dan ook op van toepassing is geweest, is dan ook maar de vraag.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: naar mijn mening is hier het cliché van toepassing van de vraag stellen is 'm beantwoorden. Ik denk dat Davide bij de lessen over hoe muziek op te nemen of te mixen niet helemaal goed heeft opgelet of halverwege is weggelopen. Dat hij als gitarist zijn mannetje staat, lijkt mij buiten kijf. De behoorlijk technische gitaarmuziek wordt prima uitgevoerd over een solide ritmesectie als basis. Dat er geen vocalen aan te pas komen stoort op zich ook nog niet eens. Maar het geluid van de cd is van een bedenkelijk niveau, dat zou in deze tijden toch eigenlijk niet meer nodig hoeven zijn, menig beginnende band komt tegenwoordig met een geluidstechnisch beter product voor de dag. Is het opzet of onkunde, wie zal het zeggen. Feit is dat dit bijna ondermaatse product wel eens het gevolg zou kunnen zijn van een egotrip, terwijl het technische muzikale kunnen en de capaciteiten van Davide Tiso als songschrijver zo veel beter verdienen. Het uitgangspunt van deze cd op zich is namelijk niet slecht en qua muziek ook zeker de moeite waard, maar dan moet je je als luisteraar wel een weg weten te banen door een magere productie.