Atmosphere Grey - Spiral Of Phenomena

• BandAtmosphere Grey [ES]
• TitelSpiral Of Phenomena
• Release datum2010
• LabelEigen beheer

Tracklist

1. Intro / Andromeda
2. Lapinmies
3. Psycho Me
4. Don´t Fuck My Blood
5. World
6. The Sailor
7. Spinning to Hell
8. Incompatible
9. Journey to the Emptiness

Atmosphere Grey komt uit Madrid, Spanje en bestaat als zodanig sinds 2008. Daarmee is het weliswaar een nieuwe band, maar zijn de leden niet echt jonkies te noemen. Een paar van de muzikanten draaien al wat jaartjes mee in de Spaanse zware metalen sector. Het gaat te ver om de bands te gaan noemen waar de vier heren plus een dame allemaal deel van uitgemaakt hebben (of nog deel van uit maken), neem maar van mij aan dat ze het klappen van de zweep kennen. De muziek is misschien wel wat anders dan je zou kunnen verwachten: geen brute death zoals in veel vorige bands, maar een meer melodieuze, toegankelijke vorm van death metal. Spiral of Phenomena is de door de band zelf uitgebrachte debuut cd.

Het fraai opgebouwde intro Andromeda doet in niets nog aan een death metal product denken. Het eerste echte nummer Lapinmies zet dat echter direct recht: het presenteert rechttoe rechtaan melodieuze death metal, geschoeid op Zweedse leest. Dat betekent een stevig tempo, solide riffs, toegankelijke melodieën en een vleugje groove. En in het geval van Atmosphere Grey betekent dat daar boven op nog de rauwe vocalen van Davinia komen. Hoewel zij niet beschikt over een echte grunt passen deze vocalen, met name door de uitgestraalde agressie, prima bij de muziek. De nummers op Spiral of Phenomena laten zich dan ook lekker beluisteren.

Dat er niet zomaar “Zweedse melodieuze death metal” nagespeeld wordt, blijkt wel uit wat andere invloeden die voorbij komen. Zo zit er een vette groove in het verder korte en snelle Don't Fuck My Blood. Het venijn zit 'm richting het einde van de cd, waar de band met een drietal spetterende thrash geörienteerde nummers op de proppen komt. The Sailor kent een mooi melodramatisch intro en raast daarna verder rond een vette thrash riff. Spinning To Hell en Incompatible zijn van hetzelfde laken een pak: een lekker groovy thrash riff vormt de basis van deze nummers. Ik weet niet of het een bewuste keuze is geweest om deze nummers bij elkaar te zetten, maar het zorgt er in elk geval voor dat de cd op een brute manier aan zijn (bijna) einde komt.

Journey To The Emptiness gaat dan weer verder waar de cd begon, dit nummer heeft wel weer een lekkere groove en er wordt leuk gespeeld met het tweeluik melodie/agressie, daar komt zelfs wat toetsenwerk aan te pas. Atmosphere Grey probeert dus zijn eigen draai te geven aan de overvolle melodieuze death metal scene. Dat dit niet helemaal lukt kun je de band eigenlijk niet eens kwalijk nemen, er is immers al zoveel. Het gebrek aan originaliteit maakt de band echter behoorlijk goed met hun spelvreugde en enthousiasme. En niet te vergeten een paar vette thrashy tracks. Wat de band verder als extra wapen heeft is de agressieve rauwe strot van hun frontvrouw, die er vergeleken met genregenoten (ik noem bewust geen namen) zeker mag wezen.