Biomortal - Dirge

• BandBiomortal [GB]
• TitelDirge
• Release datum2008
• LabelEigen beheer

Tracklist

1. Drowned Out 04:28
2. Dirge 01:37
3. Quitter 04:54
4. Fate's Calling 03:13
5. Dead Inside 03:33
6. Ticking Timebomb 04:17
7. Abyss 03:37
8. The Final Goodbye 07:38
9. I Tell Myself 06:01
10. Do You Know? 05:55
11. Reborn 08:15

Deze review van Biomortal's Dirge begin ik met de naam Stinkweed. Dat is namelijk de naam waaronder de band is opgericht in 2006 in Londen, Verenigd Koninkrijk. Oorspronkelijk bedoeld als studioproject van gitarist Paul, bracht deze band in 2007 hun debuutalbum Dirge in eigen beheer uit. Vervolgens werd de naam veranderd in Biomortal, wat men veel beter bij de mechanische muziek en het concept vond passen. Dirge werd in 2008 onder de naam Biomortal opnieuw uitgebracht, met ander, ook aan het concept aangepast artwork. Biomortal noemt zichzelf een cinematische metalband, het gebruik van veel synthesizers zorgt voor een robot/machinaal geluid. Het doel is om muzikaal, tekstueel en qua aankleding een vast concept te presenteren. Na een paar jaar van relatieve stilte is Genesynthesis, de opvolger voor het album Dirge bijna klaar. Om meer aandacht voor de band en de nieuwe release te genereren is besloten om het eerste album gratis aan te bieden, zodoende is deze ook hier bij ons aanbeland en wordt alsnog besproken.

Het klinische machinale geluid is inderdaad een van de pijlers waar Biomortal op drijft, al is dat niet zo aanwezig als ik aan de hand van de bio van de band vermoedde. De basis van de muziek is nog wel degelijk death metal: staccato riffs, strak drumwerk en afwisselend grunt en cleane zang doen behoorlijk denken aan een band als Fear Factory. In die hoek moet je de muziek dus zoeken. Er wordt goed afgewisseld in tempo, snel en midtempo wisselen elkaar af, onderbroken door rustpuntjes en intermezzo's. In rustiger passages doet de band me ook wel enigszins denken aan Paradise Lost. Dezelfde dromerige zweverige stijl met een gothic randje beheerst Biomortal ook. Deze variatie is voldoende om de muziek boeiend te laten houden. Het gebruik van het veelgenoemde toetsenwerk is niet leidend, eerder ondersteunend aan het drum en riffwerk. Het zorgt er wel mede voor dat de muziek een geheel vormt. In het lange Final Goodbye laat Biomortal horen dat ze ook over gevoel voor groove beschikken. Dit nummer springt er daardoor wel een beetje uit, de slagroom op de taart.

Dirge is duidelijk een metalalbum van deze tijd. Hoewel Biomortal opereert binnen een door de band zelf afgebakend concept, is hun muziek zeker niet eendimensionaal. De (death) metal van de band wordt opgesierd door wat andere invloeden. Industrial is daar de belangrijkste van, met name het gebruik van synthesizers zorgt voor het mechanische aspect in de muziek. Ook de afwisseling in vocalen zorgt voor het oproepen van diverse sferen, wat meer mellow passages zorgen voor een stukje toegankelijkheid. De productie is ook zeker hedendaags te noemen, de muziek knalt hard maar helder uit je speakers. Al met al een aanrader voor mensen die van moderne metal maar dan zonder allerlei -core invloeden houden.