Dominus Xul - To the Glory of the Ancient Ones

• BandDominus Xul [CL]
• TitelTo the Glory of the Ancient Ones
• Release datum31-08-2011
• LabelXtreem Music [ES]

Tracklist

01. Intro
02. Burying the Holy Lies (Manifesto of Apostasy)
03. The Secret of Liquid Arcane
04. I Raise Lucifer
05. A Tribute to the Real Knowledge
06. Time for the Ancient Ones
07. The Ancient Initiator (Bringer of Light)
08. Dethroning the False Father
09. Elements Against Weakness

Dominus Xul werd geboren in Chili ergens in de buurt van 1991/92 na de ontbinding van bands als Sadistic Legion en Genocide. Het is achteraf blijkbaar niet helemaal duidelijk waar de ene band ophield te bestaan en de volgende begon. Het lijkt er op dat het statement definitief werd ge/bevestigd met het verschijnen van de demo The Occult Lords Of Torment. In de loop der jaren verscheen sporadisch wat materiaal van de band, wereldschokkend werd het (blijkbaar) nooit. In 1998 verscheen het full length debuut The Primigeni Xul, met een vernieuwde line-up, het materiaal afkomstig van oprichter en bandbrein Alejandro Lizana.

In 2009 kwam de band pas opnieuw tot leven, er verscheen een compilatie (Nostrum Antiquos Dominus, als samenvatting van allerlei losse tracks en demo's die in de loop van de tijd opgenomen zijn) die gepromoot moest worden. Dominus Xul verscheen weer op het podium, er ontstond (alweer) een nieuwe line-up en aansluitend werd besloten om geheel gereviseerd aan nieuw materiaal te gaan werken. Begin dit jaar nam X-treem Music de band onder z'n hoede, zodat Alejandro Lizana en de zijnen serieus aan de slag konden voor een tweede album, dertien jaar na het debuut. En zo komt het dus dat recentelijk To The Glory Of The Ancient Ones op een merendeels nietsvermoedende mensheid is losgelaten.

Tja, en om de muziek van deze band te omschrijven passen dan eigenlijk niets anders dan de clichés uit het grote old school death metal boek. Want dat is natuurlijk wat zo'n ouwe band speelt. Death metal van het gruizige, smerige, ranzige soort, met zo'n dikke zware occulte doom rand. Rammelend en gehaast in de snelle stukken, maar zo lekker vies in de trage passages. Geen greintje originaliteit (net als deze review, ik weet het), maar o zo'n heerlijk luistervoer. De bekende riffs vliegen je om de oren en de grunt klinkt zo rottend alsof ie al die tijd ondergronds heeft liggen wachten op z'n bevrijding.

Luister bijvoorbeeld maar eens naar het logge The Secret Of Liquid Arcane, vooral die prachtige herhalende vertraging naar het einde, klinkt zo vertrouwd. Of A Tribute To The Real Knowledge, ook zo'n verduiveld lomp nummer dat het slechtste uit je maagstreek naar boven trekt. Ik zou me er bijna voor gaan verontschuldigen (NOT!), maar ja, dit is nou eenmaal muziek waar ik ten allen tijde naar kan luisteren, en graag zelfs!