Confront Hate - Diabolical Disguise Of Madness

• BandConfront Hate [PT]
• TitelDiabolical Disguise Of Madness
• Release datum03-07-2011
• LabelHell Xis Records [PT]

Tracklist

1. Sokenra
2. Hate Will Never Die
3. Corrupted Desire
4. Conception
5. New Divine Shadow
6. Love Grows Cold
7. Diabolical Disguise of Madness
8. Feeling the Silence

Uit een van mijn favoriete vakantiebestemmingen, de streek Algarve (Portugal) is afkomstig het geweld van Confront Hate. Deze band bestaat sinds 2003 en is een voortzetting van het doodbloedende Full Of Noise. Confront Hate barst in eerste instantie nou ook niet bepaald van de activiteit, pas in 2007 verscheen een eerste selftitled EP. Vervolgens dreigt de geschiedenis zich te gaan herhalen, want hierop volgt een pauze van een paar jaar wegens problemen van personele aard. Blijkbaar wordt door een paar doortastende bandleden de boel toch weer op de rit gezet, want vrij onverwacht is er in het voorjaar van 2011 opeens een full length debuut in de vorm van Diabolical Disguise Of Madness.

De muziek die Confront Hate voortbrengt laat zich niet zo eenvoudig omschrijven of benoemen. Wat op zich wel te prijzen is natuurlijk, niet alles hoeft in een kant en klaar hokje te passen. Wat er voorbij komt is in ieder geval moderne thrash, groove metal, breakdowns, melodie, een spaarzame blastbeat, en dan heb ik vast nog niet alles genoemd. De hamvraag is natuurlijk: levert dit ook interessante, beluisterbare muziek en/of nummers op? Aan muzikale uitgangspunten en ideeën geen gebrek, de kunst is dan natuurlijk om het ook in een zodanig gangbare vorm te kneden dat er ook luisteraars/potentiële liefhebbers te bereiken zijn die dit kunnen waarderen.

Sokenra geeft nog niet te gek veel prijs, met deze instrumentale, melodieuze opener/intro kun je nog alle kanten op. Hate Will Never Die hakt er daarna des te harder in. Vet groovende riffs worden afgewisseld met knalharde thrashpassages, het is afwisselend swingen en beuken. Deze track doet wel denken aan pak 'm beet Machine Head of Soulfly, de boos klinkende zanger levert daar zeker zijn bijdrage aan. Naarmate we het album een paar nummers volgen blijkt dat we hiermee toch wel een redelijk adequate richting te pakken hebben. De muziek swingt als de clichématige tiet, beukt met regelmaat als een bokshandschoen tegen je onbeschermde hersenpan, is wat dat aangaat verre van origineel, maar wel lekker pakkend.

Het nadeel daarvan is toch dat je het album na een aantal tracks wel gehoord hebt. Zoals al gezegd: de positieve insteek is zeker aanwezig, en hoewel de muziek in eerste instantie niet hokjesgevoelig lijkt, gaat na een paar nummers hetzelfde trucje ook niet meer verrassen. Uiteindelijk heb ik het gevoel dat de muziek, weliswaar op aangename en onderhoudende manier, langs me heen trekt en niet echt beklijft. Op het moment van beluisteren houdt het wel de aandacht vast, maar omdat het toch muziek is die je vast al vaker gehoord hebt van andere bands blijft het niet echt hangen. Met de uitvoering is dus echt niks mis, dit is zeker een onderhoudend album. Maar na een paar luisterbeurten valt er nauwelijks nog iets nieuws te ontdekken en moet ik helaas tot de conclusie komen dat Confront Hate geen onuitwisbare indruk op mij heeft kunnen achterlaten.