Mhorgl - Heresiarch
- Mhorgl [AU]
- Heresiarch
- 30-09-2011
- Sovereign Records
Tracklist
01. Inheriting the Mantle of Power
02. Ophidian Legacy
03. Black Wolf Militia
04. Ravenous Wargod
05. The Seed of Rebellion
06. Fallen
07. Hostis Humani Generis
08. Impiety Storm
09. Soliloquy
10. Terror Manifesto
11. The Hubris Of The Departed
12. Purity
De band Mhorgl heb ik een paar jaar terug toevallig leren kennen. In augustus vorig jaar besprak ik al het tweede album van deze Australische black metallers, Antinomian. Toen nog in eigen beheer, later is de band opgepikt door een label, Antinomian is in maart van dit jaar opnieuw uitgebracht. Ondertussen was Mhorgl allang begonnen met het schrijven en voorbereiden voor een nieuw album, dat gepland was voor februari dit jaar. Blijkbaar was toch niet alles koek en ei tussen band en label, want de band is alweer overgestapt naar een ander. Uiteindelijk is het derde album van Mhorgl, Heresiarch getiteld, uitgebracht op 30 september, door Sovereign records.
Op muzikaal vlak is alles bij het oude gebleven. Dat is niet vervelend bedoeld, ik wil maar zeggen dat de band zich niets van de beslommeringen aantrekt en gewoon z'n eigen koers blijft volgen. En die koers houdt in: rauwe, snelle, traditionele black metal. Ondanks de hoge snelheid blijft Mhorgl wel gewoon strak klinken, een teken dat hier ervaren muzikanten aan de gang zijn die dit werk ook goed aankunnen.
Direct vanaf opener Inheriting The Mantle Of Power is het raak. Een rauwe schreeuw opent het bal, die vocalen blijven bruut en zeer aanwezig. Ondersteund door sterk en snel drumwerk en typische black metal gitaarriffs levert dat goed beluisterbare tracks op. Solo's op hypersnelheid maken het feestje compleet. Damn, wat een tempo, dit is Rossen met een hoofdletter R! Van even gas terug nemen is ook maar sporadisch sprake. Ophidian Legacy doet het bijvoorbeeld heel even, dat is dan ook een dankbare adempauze.
Black Wolf Militia is een korte en felle track, die begint een beetje als een op hol geslagen heavy/power metal nummer. Een beetje een kruising tussen Iron Maiden en Motorhead, en dan in een black metal jasje. Die invloed in de muziek van Mhorgl constateerde ik ook al op Antinomian en is dus blijkbaar gebleven. Het blijft enorm snel en heavy, maar komt wat gestroomlijnder over dan de vorige tracks. Ook Ravenous Wargod tapt uit datzelfde vaatje, het heeft wat dat aangaat wel wat weg van de oude Venom. Maar dan wel strak.
Het akoestische gitaarriedeltje The Seed Of Rebellion is dan wel een echte rustpauze, ik maak mij op voor het vervolg, waarvan ik vermoed dat dat daarna extra hard gaat aankomen. En dat doet het dan ook, we zijn weer helemaal terug bij af en dat betekent weer op volle snelheid rammen geblazen! Datzelfde geintje wordt direct nog een keer herhaald, het geeft de tracks Fallen en het lange Impiety Storm wel een extra lading mee.
Wanneer echter blijkt dat dit trucje gedurende het vervolg van het album constant herhaald wordt vind ik dat echt te veel van het goede. De laatste acht tracks zijn dus om en om een akoestisch gitaarintro, vervolgd door een heavy track. Dit haalt absoluut de vaart uit het album en komt op mij volslagen overbodig over. Een of twee keer op een album is het interessant en een welkome afwisseling, daarna wordt het echt een trucje om het trucje. De muziek op zich heeft dat ook helemaal niet nodig, het lijkt wel of Mhorgl niet overtuigd is van hun eigen kunnen. Jammer, ik vind het echt afbreuk doen aan het album, want de 'echte' nummers zijn sterk genoeg.