Even Flow - Ancient Memories

• BandEven Flow [IT]
• TitelAncient Memories
• Release datum2011
• LabelEigen beheer

Tracklist

1. A.S. of M.
2. Writing a Memory
3. Ancient Memories
4. Blind Me
5. Oblivion
6. Shantal
7. Believe
8. Rhythm of the Sun

Even Flow (niet te verwarren met de Nederlandse Pearl Jam tribute band) is afkomstig van Sardinië (Italië) en heeft een lange aanloop genomen naar hun debuutalbum. Al opgericht in het jaar 2000 was het eerste levensteken een demo/EP uit 2008 (Dream Weaver). In 2010 dook de band opnieuw de studio in voor de opnames van hetgeen later debuutalbum Ancient Memories zou gaan worden. De basis van de band wordt gevormd door de broers Pier Paolo (gitaar) en Giorgio Lunesu (drums). Door de jaren heen is dit duo aangevuld met diverse muzikanten tot het huidige vijftal dat in 2011 Even Flow vormt en Ancient Memories in elkaar heeft gesleuteld.

Even Flow beschouwt zichzelf als een progressieve rockband, en daar valt wat voor te zeggen. Zeker in een nummer als Writing A Memory hoor ik raakvlakken met bijvoorbeeld Rush of oude Yes, vooral het toetsenwerk en de zang leiden mij die kant op. Toch hoor ik ook hele andere dingen in de muziek terug. Opener A.S. Of M. klinkt bijvoorbeeld een stuk steviger, bevat stevig drumwerk (double bass) en een vreemd vervormde zang. Het neigt een beetje naar nu metal met zeker naar het einde toe progressive trekjes. Het akoestische titelnummer (met piano) doet me daarentegen weer erg denken aan Extreme, ook zij hadden indertijd dit soort niet elektrische rockliedjes. Fraai voor de afwisseling.

Blind Me leunt hierna weer op een swingend ritme en het typische progrock toetsenwerk, dit nummer is mij persoonlijk iets te gladjes, ondanks de groovy aanpak. Dat 'gladde' geldt zeker voor Oblivion, een balladesque track. Wel fraaie gitaarstukjes en dito solo, maar iets te flauwe zang over het geheel; en het nummer duurt te lang. Nee, dan Shantal: een lekker dynamische rocker; wel erg catchy/cheesy in de refreintjes, maar verder prima genietbare instrumentale passages (en een geinig einde).

Believe begint weinig hoopvol met een saxofoon, en ja hoor, weer een ballad, deze keer een echte. Behalve het getoeter (sorry, de saxofoon) vind ik deze echter wel een stuk beter aan te horen dan Oblivion, waarschijnlijk vanwege de akoestische uitvoering. Rhythm Of The Sun opent verrassend (of juist weer niet, gezien de titel) met een Caribisch dansmuziekje en zet de luisteraar daarmee in eerste instantie op het verkeerde been. Wat volgt is een tegendraads ritme waar ik even aan moet wennen. Toch vind ik na meerdere luisterbeurten deze afsluiter een van de sterkere composities.

Uiteindelijk dekt de progressieve vlag de lading grotendeels wel. Vooral waar het instrumentarium los mag en z'n gang kan gaan ontstaan de interessantere passages op dit album. Andere gedeelten zijn me helaas wat te cheesy en/of te eentonig, vooral op het vocale vlak gebeurt mij te weinig. Misschien dat ik iets te veel met een harde rock/metal houding naar een album als dit luister, maar ja, daar zijn we tenslotte voor.