Mondrian Oak - Aeon

• BandMondrian Oak [IT]
• TitelAeon
• Release datum27-02-2012
• LabelEibon Records [IT]

Tracklist

01. 1
02. 2
03. 3
04. 4
05. 5
06. 6
07. 7

En daar zijn we weer met zo'n ontdekking van Aural Music, in dit geval van sublabel Eibon Records. Uit Italie komt Mondrian Oak met hun tweede album Aeon. In september 2009 werd debuutalbum Through Early Seed uitgebracht op het Belgische Consouling Sounds. Met atcs in de gelederen als Nadja, Methadrone en Last Minute To Jaffna mag ook dat label gerust een rariteitenkabinet genoemd worden; in positieve zin hoor. Maar ik dwaal af.

Mondrian Oak brengt ons instrumentale postrock, 'een reis door geluid, ziel en cosmos, zo duister en zwaar dat het geen ruimte meer laat voor de menselijke stem'. Zo lees ik althans in de bijgeleverde bio. Daarom zijn de tracks ook simpelweg genummerd van 1 tot en met 7; wel lekker overzichtelijk in elk geval. Ok, de nieuwsgierigheid is geprikkeld en ik leg mijn oor te luisteren naar wat dan blijkbaar een bijzondere sonische ervaring moet gaan worden.

Aeon barst uit z'n voegen van verpletterend zware, spookachtige, doomy post rock. Met zware beats en sludgy riffs, gecombineerd met atmosferische passages, wordt geprobeerd de luisteraar in een soort trance-achtige toestand te brengen. 1 begint relaxed, inderdaad een trance like nummertje, nog niet heavy, maar een mooi begin. 2 neemt het stokje logisch over, een logge bas begint zich er mee te bemoeien en langzamerhand wordt een opbouw zichtbaar. Of naarmate deze track vordert een afbouw?

De zware bas, licht vervormde gitaren en slepende drums krijgen me toch wel een beetje in hun greep. Ik blijf inderdaad enigszins gehypnotiseerd luisteren en wil de bezwerende geluiden niet onderbreken. Vooral de verwrongen gitaargeluiden blijven zich in je hoofd nestelen (track 6) en ik begin er zeker het voordeel van in te zien dat er op dit album niet gezongen wordt. Dynamiek en dramatiek wordt optimaal bereikt door subtiele opbouw van en naar climax, telkens opnieuw.

Extreem wordt de muziek nergens. Ik neig er vooral naar de muziek te omschrijven als donkere psychedelica. Af en toe een beetje dissonantie, wat drone, misschien wat lichte noise invloeden; maar vooral sludge van niet al te experimentele aard. Hoewel het album in 7 stukjes lijkt gehakt is het eigenlijk 1 lange luisterervaring. En daarmee wordt de grote door mij in het begin gequote belofte stiekem best waargemaakt.