Aggression - Viocracy

• BandAggression [ES]
• TitelViocracy
• Release datum01-02-2012
• LabelXtreem Music [ES]

Tracklist

01. False Flags
02. Chemical Slavery
03. Viocracy
04. MK Ultra
05. Get Mad
06. Human Nature
07. Awake Awareness
08. Dehumanized
09. Victims of Bias
10. YYZ

Het Catalaanse Aggression is opgericht in november 2005 en debuteerde in 2009 met full length album MoshPirit. Dat album bevat sterke, agressieve thrash metal van de oude stempel. Al snel wilde de band verder met een opvolger, maar dat had nog wel wat voeten in aarde. Het overkomen van technische mankementen en het inwerken van nieuwe bandleden kostten wat meer tijd dan Aggression voor ogen had, maar per 1 februari is daar dan Viocracy, het tweede album van deze enthousiaste, nog altijd jonge Spaanse band.

Opvallend genoeg wordt er geopend met een citaatje uit een speech van de Amerikaanse ex- president Bush, waarmee de band wordt aangemoedigd: Let's Roll! Aggression doet in muzikaal opzicht z'n naam eer aan: agressief klinkt de muziek zeker. En ook vol, soms zelfs een beetje rommelig, is mijn eerste indruk. De band doet erg z'n best om snelle heavy thrash op te sieren met progressieve tierlantijntjes, breaks en andere hoogstandjes, met wisselend succes. Tegelijkertijd wordt een zekere mate van toegankelijkheid bewaakt, het refrein van bijvoorbeeld opener False Flags nodigt uit tot meeswingen en zingen.

Deze paradoxale spagaat pakt echter behoorlijk goed uit. Ik heb soms het idee dat Aggression zijn experimenteerdrift op het progressieve vlak iets te ver doorvoert, wat ten koste gaat van het pure thrash gevoel. De muziek blijft echter ten allen tijde heavy en agressief, thrash metal blijft de duidelijk waarneembare basis. De tegendraadse riffs en ritmische patronen, onverwachte breaks en instrumentale hoogstandjes worden over het algemeen wel met beleid toegepast en geven de muziek dan ook een zekere meerwaarde. Vooral het groovy baswerk is aangenaam om naar te luisteren, samen met de solide drummer worden de songs netjes in het gareel gehouden. Luister maar eens naar het afwisselende, maar evenwichtige titelnummer.

Wat ook nog wel even extra aandacht verdient zijn de vocalen op dit album. De klassieke hoge heavy/thrash metal zang is een streling voor mijn oortjes, die de laatste jaren al teveel gewend zijn geraakt aan allerlei woest, modern gebrul. Zo kan het dus ook nog steeds. Daarnaast vind ik het toepassen van de backing vocals in de vorm van een tweede lijntje of stoere shouts ook een fijne toevoeging. Hierin is dan ook weer zo'n traditioneel thrash (hardcore?) element hoorbaar. Daarnaast mogen we natuurlijk ook de overvloedig aanwezige gitaarsolo's niet vergeten. Ook op klassieke leest geschoeid, altijd passend bij het desbetreffende nummer.

Eigenlijk verliest de band zich, op een enkele uitzondering na (Victims Of Bias) nergens in buitenissig gefreak, de virtuositeit staat in dienst van de nummers. Wat ook wel helpt bij de beluisterbaarheid van het geheel is de compacte lengte van de tracks. Samen met de toegankelijkheid van veel van de refreintjes (in combinatie met de zang) zou ook de minder breed georiënteerde old school metalfan hiermee uit de voeten moeten kunnen.

Opvallend nummer is afsluiter YYZ, een cover van Rush, instrumentaal, en oorspronkelijk afkomstig van het legendarische album Moving Pictures (1981). Op voorhand zou ik zeggen: uitermate gewaagd om je als thrashband aan dit progressieve, fusion achtige nummer te wagen. In het licht van het progressieve karakter van dit album is het dan weer niet zo'n vreemde keus. Jammer alleen dat het uitdraait op een gemiste kans. Hoewel deze versie lekker heavy is, beperkt Aggression zich helaas tot het simpelweg naspelen van het nummer, zonder ook maar iets eigens toe te voegen.